غزل ۱۳۷۵ - حاصل عافیت آنها که به دامنکردند
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۲ - در ستایش مرحوم محمدشاه غازی گوید
غزل ۱۷ - شب تا سحر کنم عجز، تا بوسم آستان را
غزل ۴۲ - صد فوج عشوه از نظر من گذشته است
غزل ۵۰ - ناله ام پرورش آموز نهال اثر است
غزل ۵۵ - جنگ آتش، آشتی آتش، مدارا آتش است
غزل ۶۴ - دو عالم سوختن نیرنگ عشق است
غزل ۹۲ - من بلبل آن گل که گلابش همه خون است
غزل ۹۳ - تنها نه دلم باده ی نابش همه خون است
غزل ۱۰۴ - حیرت ملازم گل رخسارهٔ کسی است
غزل ۱۱۳ - عشق کو تا نو کنم با درد پیمانی درست
غزل ۱۳۴ - بیدلی کو از او پرسم دل آواره چیست
غزل ۱۴۰ - آن فتنه ای که مرا از تو التماس نیست
غزل ۱۴۴ - شکستن دل ما کار زور بازو نیست
غزل ۴۷ - مرا چگونه نباشد حضور عیش و فراغ
غزل ۶۳ - آنجا که وصف آن قد و بالا نوشتهایم
رباعی ۷۰ - تا کی غم طیلسان و اطلس بخوریم
غزل ۱۶۷ - نرنجم گر به بالینم مسیحا دیر می آید
غزل ۱۷۰ - چون عشق بت ز کعبه به دیرم حواله کرد
غزل ۱۸۷ - این صفا حسن و محبت ز هم اندوخته اند