زندگی

ملک‌الشعرای بهار ارمغان بهار فقرۀ ۱۵۲ صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۶ - غوطه در دریا دهد آتش عنانی آب را صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۸ - من ملایم کردم از آه آسمان سخت را صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۰ - از جهان تا رشته تابی دسترس باشد تو را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۵ - ره مده در خط مشکین، شانه ی شمشاد را صائب تبریزی غزلیات غزل ۴۶ - ره مده در خط مشکین، شانه ی شمشاد را صائب تبریزی غزلیات غزل ۵۴ - تنگدستی راست سازد نفس کج رفتار را صائب تبریزی غزلیات غزل ۶۴ - سهل مشمر همت پیران با تدبیر را صائب تبریزی غزلیات غزل ۸۰ - نوش این غمخانه در دنبال دارد نیش را صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۱۰ - بی کسی کی خوار سازد زاده اقبال را؟ صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۱۱ - دامن دریای خونخوارست بالین سیل را صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۱۵ - کرده ام بر خود گوارا تلخی دشنام را صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۲۱ - خلق خوش در نوبهار عافیت دارد مرا صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۳۵ - عشق پنهان باعث روشن روانی شد مرا صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۵۴ - بی زبانی پرده داری می کند راز مرا صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۷۰ - سبز می گردد روان چون آب از ماندن مرا صائب تبریزی غزلیات غزل ۱۸۱ - باعث آزار شد ترک دل آزاری مرا صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۰۲ - دل شود شاد از شکست آرزو آزاده را صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۰۷ - می کند پامال، تن آخر دل آسوده را صائب تبریزی غزلیات غزل ۲۱۲ - در شکایت ریختی دندان نعمت خواره را