شماره ۸۲ - چو دادند اختیار کل قضا را
شماره ۱۷۷ - دوش بی او شمع بزم ما ز حد افزون گریست
شماره ۲۰۹ - شور جنونم از سر این بخت شوم رفت
شماره ۲۳۴ - مکن دراز به زیر سپهر پا گستاخ
شماره ۲۸۹ - گفت و گو یک حرف را تفسیر نتوانست کرد
شماره ۳۴۱ - هر کس به عارض تو خط مشک فام خواند
شماره ۳۸۶ - مستی ز گرد تفرقه پاکم نمیکند
شماره ۵۰۵ - از سر گذشتگان را تاج و کمر مبارک
شماره ۵۴۴ - هرگز دلی از نالة خود شاد ندارم
شماره ۶۴۰ - چه پای بستة تدبیرم بایدم بودن
شمارهٔ ۸ - این ابیات را وقتی که از نردبان افتاده و پایش شکسته برای بعضی از دوستان خود فرستاده و شکایت از درد پا و اظهار ملال از فراق آن دوست کرده
شماره ۱۲ - دولتت گر نیک ننوازد مرا
شماره ۲۲ - بیلبت شد سنگباران بر لب پیمانهها
شماره ۲۰۸ - به سوی بحر اگر سیلاب اشکم رهنمون افتد
شماره ۲۳۹ - ز دل پروانه آهم به لب مأیوس می آید
شماره ۳۳۴ - می کنم چون شمع بهر سوختن امداد خویش
شماره ۳۳۸ - تا چو پروانه کشم شمع تو را در بر خویش
شماره ۴۴۱ - اشک من گر اینچنین کز دل برون خواهد شدن
شماره ۵۵ - نقش خار و گل بجز از خامهٔ تقدیر نیست
شماره ۷۵ - دلبرانرا همه سخت است دل و پیمان سست