طبیعت‌گرایی

امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۴۱۶ - مگر غنچه ز روی یار من شرمنده می آید؟ امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۴۵۷ - بت محمل نشین من مگر حالم نمی داند امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۴۶۳ - دلت هر لحظه می گردد کجا روی وفا روید؟ امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۴۹۶ - باد آمد و زان سرو خرامان خبر آورد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۵۴۵ - چو ماه روزه از اوج سما شد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۶۲۲ - چون ز نسیم صبحدم زلف تو در هوا شود امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۶۸۶ - ناز کن، ای گل، که سرو بوستانی می کشد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۸۲۱ - بر آسمان پریوش چون ماه ما برآید امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۸۳۸ - آن دل که دایمش سر بستان و باغ بود امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۹۰۵ - چمن ز سبزه خطی بر رخ جمیل کشید امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۹۲۵ - سپیده دم که جهانی ز خواب برخیزد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۹۲۹ - خطی که بر سمن آن گلعذار بنویسد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۹۷۶ - وقت آن شد که گل شکفته شود امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۰۱۶ - بیا ساقی و می در ده که گل در بوستان آمد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۰۱۹ - چو صبح از روی نورانی نقاب تار بگشاید امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۰۲۰ - سفیده دم چو در از ابر درفشان بچکد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۰۵۸ - از خط او نسخه سبزه به صحرا ببرد امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۰۹۳ - خوش بود باده گلرنگ در ایام بهار امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۱۰۹ - قمر برید ز من مهر و من خراب قمر امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۱۱۲ - سپیده دم که گهربار بر در گلزار