طبیعت‌گرایی

امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۰ - گل من سبزه زاری کرد پیدا امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۱ - چو بگشایی لب شکر شکن را امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۷ - وقت گل است، نوش کن باده ی چون گلاب را امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۷۸ - رسید باد صبا تازه کرد جان مرا امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۹۸ - ساقیا، پیش آر جام با صفای خویش را امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۰۰ - بهار آمد و سبزه نو شد به جوها امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۳۸ - ای عید دوم آمده روی چو نگارت امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۴۶ - ز من نازک میانی دور مانده ست امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۵۳ - گل امشب آخر شب مست برخاست امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۶۳ - بیا ساقی که ایام بهار است امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۱۸۴ - روز نوروزست و ساقی جام صهبا برگرفت امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۲۱۷ - برگ ریز آمد و برگ گل و گلزار برفت امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۲۳۳ - ساقیا، باده ده امروز که جانان اینجاست امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۲۶۳ - رنگی از حسن تو در روی گل است امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۳۳۴ - سپیده دم که زمانه ز رخ نقاب انداخت امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۳۴۲ - بهار غالیه در دامن صبا سوده ست امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۳۴۵ - رسید فصل گل و باد عنبر افشان است امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۳۵۲ - دامن گل ز ابر پر گهر است امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۳۷۴ - گلستان نسیم سحر یافته ست امیرخسرو دهلوی غزلیات شماره ۴۱۵ - زمستان می رود، ایام گلها پیش می آید