طبیعت

طغرای مشهدی رباعیات شماره ۱۱ - ابر آمده شب که ماهتابت ببرد طغرای مشهدی رباعیات شماره ۱۳ - زانو زده طفل غنچه در مکتب تو طغرای مشهدی رباعیات شماره ۱۶ - در فصل چنین که شد گلستان آباد طغرای مشهدی متفرقات شماره ۶ - شب فغانم گوشمال چرخ بی بنیاد داد طغرای مشهدی متفرقات شماره ۱۲ - نه زلف است آنکه بر دور تو مشک آلود می گردد طغرای مشهدی متفرقات شماره ۱۸ - مگو که شیشه به ساغر شراب می ریزد طغرای مشهدی متفرقات شماره ۲۳ - شبی که ابر سیه، ماه را نقاب شود طغرای مشهدی متفرقات شماره ۳۰ - به شاخ گل تواند بلبل ما آشیان بستن فصیحی هروی غزلیات شماره ۲ - گرفت گریه ما کوه و دشت و صحرا را فصیحی هروی غزلیات شماره ۵ - چو آفتاب کند تاب شرم ماه ترا فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۴ - پامال ترکتاز خزان شد بهار ما فصیحی هروی غزلیات شماره ۳۱ - کارم چو زلف یار پریشان و در هم است فصیحی هروی غزلیات شماره ۶۰ - از فیض گریه‌ام مژه نشو و نما گرفت فصیحی هروی غزلیات شماره ۶۹ - سر آشفته بختم تا به کی بر خویشتن خندد فصیحی هروی غزلیات شماره ۷۱ - غمش به تازه ندانم چه مدعا دارد فصیحی هروی غزلیات شماره ۷۲ - بر خرمنم طلیعه برقی گذار کرد فصیحی هروی غزلیات شماره ۸۴ - خوش آن بهشت کش از شعله نو گلی باشد فصیحی هروی غزلیات شماره ۸۵ - چه دانستم که رازم مو به مو اظهار خواهد شد فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۰۰ - نوبهار آمد که مرغان بال و پر گلگون کنند فصیحی هروی غزلیات شماره ۱۰۹ - شب همه شب با صبوری ناله‌ام در جنگ بود