شماره ۸۴ - در بغل آرزو کند، تیغ تو تندخوی را
شماره ۸۵ - نگارین جلوهٔ من، تا به کی هر جا نهی پا را؟
شماره ۸۸ - به سر گسترده دارد ظلّ عالی، خیل نازش را
شماره ۹۰ - سفید کرد غمت دیده های تار مرا
شماره ۹۲ - بس که چون صبح زند دم ز صفا سینه ما
شماره ۹۳ - به گلشن غنچه، یاد از نوشخندان می دهد ما را
شماره ۹۴ - هنوز آغاز رعنایی ست عشق سرکش ما را
شماره ۹۵ - ز مژگان ساختم گلگون، چنان روی بیابان را
شماره ۹۶ - چه گیرایی ست یارب جلوه گیسوکمندان را؟
شماره ۹۸ - تراوشهای موج خون، کند غمخواری ما را
شماره ۱۰۳ - درین فکرم، که تعلیم جبین سازم سجودش را
شماره ۱۰۴ - در کوچهٔ آن زلف مده راه صبا را
شماره ۱۰۵ - اگر بیند ز قدّت مصرع برجسته مضمون را
شماره ۱۰۶ - اگر زردشت، دیدی یک نظر برق عتابش را
شماره ۱۰۷ - رهی ندارم بغیرکویت، الیک رجعی، لدیک زلفا
شماره ۱۱۰ - نگاه ناز او فهمید، راز سینه جوشی را
شماره ۱۱۱ - سر خط تعلیم شد، شیوه استاد را
شماره ۱۱۴ - آتش زده آن لعل قبا، خانه زین را
شماره ۱۱۵ - گلرنگ اگر خواهی، این چهره زرین را
شماره ۱۱۶ - شایدکه دهد آگهی از بوی تو ما را