غزل ۹۱۰ - جان پرورم گهی که تو جانان من شوی
غزل ۹۱۱ - ایکه گوئی کز چه رو سر گشته میکردی چو گوی
غزل ۹۱۲ - چون نی سر گشتهٔ چوگان چو گوی
غزل ۹۱۳ - ای سبزه دمانیده بگرد قمر از موی
غزل ۹۱۴ - ای میان تو چو یک موی و دهان یکسر موی
غزل ۹۱۵ - ای پیک عاشقان اگر از حالم آگهی
غزل ۹۱۷ - گر تو شیرین شکر لب بشکر خنده در آئی
غزل ۹۱۸ - چون پیکر مطبوعت در معنی زیبائی
غزل ۹۲۰ - ای سر زلف ترا پیشه سمن فرسائی
غزل ۹۲۲ - ایکه عنبر ز سر زلف تو دارد بوئی
غزل ۹۲۳ - برخیز که بنشیند فریاد ز هر سوئی
غزل ۹۲۴ - ای ترک پریچهره بدین سلسله موئی
غزل ۹۲۶ - از مشک سوده دام بر آتش نهادهئی
غزل ۹۲۸ - از لب شیرین چون شکر نبات آوردهئی
غزل ۹۲۹ - این چه بویست ای صبا از مرغزار آوردهئی
غزل ۹۳۱ - آتش اندر آب هرگز دیدهئی
غزل ۱ - هر سحر صد ناله و زاری کنم پیش صبا
غزل ۲ - ای مرا یک بارگی از خویشتن کرده جدا
غزل ۳ - این حادثه بین که زاد ما را
غزل ۴ - کشیدم رنج بسیاری دریغا