عدالت

مولوی غزلیات غزل ۲۸۷۶ - شکنی شیشهٔ مردم، گرو از من گیری مولوی غزلیات غزل ۲۹۵۸ - مطرب چو زخمه‌ها را بر تار می‌کشانی مولوی ترجیعات بیست و دوم مولوی دفتر اول بخش ۹ - فرستادن پادشاه رسولان به سمرقند به آوردن زرگر مولوی دفتر اول بخش ۷۲ - نظر کردن شیر در چاه و دیدن عکس خود را و آن خرگوش را مولوی دفتر اول بخش ۱۰۹ - تفسیر دعای آن دو فرشته کی هر روز بر سر هر بازاری منادی می‌کنند کی اللهم اعط کل منفق خلفا اللهم اعط کل ممسک تلفا و بیان کردن کی آن منفق مجاهد راه حقست نی مسرف راه هوا مولوی دفتر اول بخش ۱۲۵ - در معنی آنک آنچ ولی کند مرید را نشاید گستاخی کردن و همان فعل کردن کی حلوا طبیب را زیان ندارد اما بیماران را زیان دارد و سرما و برف انگور را زیان ندارد اما غوره را زیان دارد کی در راهست کی لیغفرلک الله ما تقدم من ذنبک و ما تاخر مولوی دفتر اول بخش ۱۶۷ - گفتن پیغامبر صلی الله علیه و سلم به گوش رکابدار امیر المومنین علی کرم الله وجهه کی کشتن علی بر دست تو خواهد بودن خبرت کردم مولوی دفتر سوم بخش ۱۱۰ - حکم کردن داود بر صاحب گاو کی از سر گاو برخیز و تشنیع صاحب گاو بر داود علیه السلام مولوی دفتر سوم بخش ۱۱۲ - عزم کردن داود علیه السلام به خواندن خلق بدان صحرا کی راز آشکارا کند و حجتها را همه قطع کند مولوی دفتر سوم بخش ۱۱۴ - برون رفتن به سوی آن درخت مولوی دفتر سوم بخش ۱۱۵ - قصاص فرمودن داود علیه السلام خونی را بعد از الزام حجت برو مولوی دفتر سوم بخش ۲۲۳ - داد خواستن پشه از باد به حضرت سلیمان علیه السلام مولوی دفتر چهارم بخش ۳۰ - سبب هجرت ابراهیم ادهم قدس الله سره و ترک ملک خراسان مولوی دفتر چهارم بخش ۷۲ - کژ وزیدن باد بر سلیمان علیه‌السلام به سبب زلت او مولوی دفتر پنجم بخش ۱۳۵ - و هم‌چنین قد جف القلم یعنی جف القلم و کتب لا یستوی الطاعة والمعصیة لا یستوی الامانة و السرقة جف القلم ان لا یستوی الشکر و الکفران جف القلم ان الله لا یضیع اجر المحسنین مولوی دفتر پنجم بخش ۱۳۶ - حکایت آن درویش کی در هری غلامان آراستهٔ عمید خراسان را دید و بر اسبان تازی و قباهای زربفت و کلاهای مغرق و غیر آن پرسید کی اینها کدام امیرانند و چه شاهانند گفت او را کی اینها امیران نیستند اینها غلامان عمید خراسانند روی به آسمان کرد کی ای خدا غلام پروردن از عمید بیاموز آنجا مستوفی را عمید گویند مولوی دفتر پنجم بخش ۱۷۱ - عزم کردن شاه چون واقف شد بر آن خیانت کی بپوشاند و عفو کند و او را به او دهد و دانست کی آن فتنه جزای او بود و قصد او بود و ظلم او بر صاحب موصل کی و من اساء فعلیها و ان ربک لبالمرصاد و ترسیدن کی اگر انتقام کشد آن انتقام هم بر سر او آید چنانک این ظلم و طمع بر سرش آمد مولوی دفتر ششم بخش ۴۷ - بار دیگر رجوع کردن به قصهٔ صوفی و قاضی مولوی دفتر ششم بخش ۴۸ - طیره شدن قاضی از سیلی درویش و سرزنش کردن صوفی قاضی را