عرفان

خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۴۸ - دل بدست یار و غم در دل بماند خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۴۹ - ما برکنار و با تو کمر در میان بماند خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۵۱ - هر که را سکه درستست بزر باز نماند خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۵۳ - اگر ز پیش برانی مرا که برخواند خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۵۵ - رنج ما بردیم و گنج ارباب دولت برده‌اند خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۵۶ - خورشید را ز مشک زره پوش کرده‌اند خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۵۷ - شام خون آشام گیسو را اگر چین کرده‌اند خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۵۸ - زنده‌اند آنها که پیش چشم خوبان مرده‌اند خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۵۹ - خورشید را به سایهٔ شب در نشانده‌اند خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۶۰ - این دلبران که پرده برخ در کشیده‌اند خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۶۳ - عاقل ندهد عاشق دلسوخته را پند خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۶۴ - همرهان رفتند و ما را در سفر بگذاشتند خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۶۵ - دل مجروح مرا آگهی از جان دادند خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۶۶ - دوش چون در شکن طرهٔ شب چین دادند خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۶۷ - این چه نامه‌ست که از کشور یار آوردند خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۶۸ - خیمهٔ نوروز بر صحرا زدند خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۶۹ - ز چشم مست تو آنها که آگهی دارند خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۷۰ - ساقیان آبم بجام لعل شکر خا برند خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۷۱ - مرغان این چمن همه بی بال و بی پرند خواجوی کرمانی غزلیات غزل ۳۷۲ - چون ترک من سپاه حبش برختن زند