غزل ۷۷۲ - هرکه شد با ساکنان عالم علوی قرین
غزل ۷۷۵ - صید شیران میکند آهوی روبه باز او
غزل ۷۷۶ - ترک من خاقان نگر در حلقه عشاق او
غزل ۷۷۸ - خوشا کشته برطرف میدان او
غزل ۷۷۹ - به آفتاب جهانتاب سایه پرور تو
غزل ۷۸۳ - ای شب قدر بیدلان طرهٔ دلربای تو
غزل ۷۸۵ - ای طبیب دل ریش از سر بیمار مرو
غزل ۷۸۶ - صبحست ساقیا می چون آفتاب کو
غزل ۷۸۷ - دوش میکردم سوال از جان که آن جانانه کو
غزل ۷۸۸ - مرا ز هجر تو امید زندگانی کو
غزل ۷۹۰ - ای صبا حال جگر گوشهٔ ما چیست بگو
غزل ۷۹۳ - ای سنبلهٔ زلف تو خرمن زده بر ماه
غزل ۷۹۷ - ای دلم جان و جهان در راه جانان باخته
غزل ۸۰۰ - ای از شب قمرسا بر مه نقاب بسته
غزل ۸۰۳ - خسرو گل بین دگر ملک سکندر یافته
غزل ۸۰۸ - ای خوشا مست و خراب اندر خرابات آمده
غزل ۸۱۰ - چون سنبلت که دید سیاهی سر آمده
غزل ۸۱۱ - ای پسر دامن اهل قدم از دست مده
غزل ۸۱۷ - برآمد ماهم از میدان سواره
غزل ۸۱۹ - پری رخا منه از دست یکزمان شیشه