عشق

حافظ غزلیات غزل ۴۶ - گل در بر و می در کف و معشوق به کام است حافظ غزلیات غزل ۴۸ - صوفی از پرتو می راز نهانی دانست حافظ غزلیات غزل ۵۰ - به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است حافظ غزلیات غزل ۵۲ - روزگاریست که سودای بتان دین من است حافظ غزلیات غزل ۵۳ - منم که گوشه ی میخانه خانقاه من است حافظ غزلیات غزل ۵۴ - ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است حافظ غزلیات غزل ۵۵ - خم زلف تو دام کفر و دین است حافظ غزلیات غزل ۵۶ - دل سراپرده ی محبت اوست حافظ غزلیات غزل ۵۷ - آن سیه چرده که شیرینی عالم با اوست حافظ غزلیات غزل ۵۸ - سر ارادت ما و آستان حضرت دوست حافظ غزلیات غزل ۵۹ - دارم امید عاطفتی از جناب دوست حافظ غزلیات غزل ۶۰ - آن پیک نامور که رسید از دیار دوست حافظ غزلیات غزل ۶۱ - صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست حافظ غزلیات غزل ۶۲ - مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست حافظ غزلیات غزل ۶۳ - روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست حافظ غزلیات غزل ۶۴ - اگر چه عرض هنر پیشِ یار بی‌ادبی‌ست حافظ غزلیات غزل ۶۶ - بنال بلبل اگر با مَنَت سرِ یاری‌ست حافظ غزلیات غزل ۶۷ - یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانهٔ کیست؟ حافظ غزلیات غزل ۶۸ - ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالیست حافظ غزلیات غزل ۶۹ - کس نیست که افتادهٔ آن زلفِ دوتا نیست