غزل ۷۰ - مردم دیدهٔ ما جز به رُخَت ناظر نیست
غزل ۷۲ - راهیست راهِ عِشْق که هیچَش کِنارِه نیست
غزل ۷۳ - روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست
غزل ۷۴ - حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست
غزل ۷۵ - خواب آن نرگس فتان تو بی چیزی نیست
غزل ۷۶ - جز آستان توام در جهان پناهی نیست
غزل ۷۷ - بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت
غزل ۷۸ - دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت
غزل ۸۰ - عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت
غزل ۸۱ - صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت
غزل ۸۲ - آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت
غزل ۸۵ - شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت
غزل ۸۶ - ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت
غزل ۸۷ - حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت
غزل ۸۸ - شنیدهام سخنی خوش که پیر کنعان گفت
غزل ۸۹ - یا رب سببی ساز که یارم به سلامت
غزل ۹۰ - ای هدهد صبا به سبا میفرستمت
غزل ۹۱ - ای غایب از نظر به خدا میسپارمت
غزل ۹۲ - میر من خوش میروی کاندر سر و پا میرمت
غزل ۹۳ - چه لطف بود که ناگاه رشحه ی قلمت