غزل ۱۲۰ - بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه بان دارد
غزل ۱۲۱ - هر آن که خاطر مجموع و یار نازنین دارد
غزل ۱۲۲ - هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد
غزل ۱۲۳ - مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد
غزل ۱۲۴ - آن که از سنبل او غالیه تابی دارد
غزل ۱۲۵ - شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد
غزل ۱۲۶ - جان بی جمال جانان میل جهان ندارد
غزل ۱۲۷ - روشنی طلعت تو ماه ندارد
غزل ۱۲۸ - نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد
غزل ۱۲۹ - اگر نه باده ی غم دل ز یاد ما ببرد
غزل ۱۳۰ - سحر بلبل حکایت با صبا کرد
غزل ۱۳۲ - به آب روشن می عارفی طهارت کرد
غزل ۱۳۳ - صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد
غزل ۱۳۴ - بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد
غزل ۱۳۵ - چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد
غزل ۱۳۶ - دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد
غزل ۱۳۷ - دل از من برد و روی از من نهان کرد
غزل ۱۳۸ - یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد
غزل ۱۳۹ - رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد
غزل ۱۴۰ - دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد