بخش ۴۶ - مرا که سینه هبا شد ز عین دلتنگی
بخش ۴۷ - چند گاهی است که دل می کشدم سوی برنج
بخش ۵۳ - ای ز سودای لب لعل تو شور ی به نمک
بخش ۵۶ - تا دل به دام زلف سیاه تو مبتلاست
بخش ۶۰ - نوبهار آمد و از هر طرفی سبزه دمید
بخش ۶۱ - زلف بر عارض زیبای تو حالی دارد
بخش ۶۴ - عیان دید ناگه بر آن لب چو خال
بخش ۶۸ - اگر تو در غم یاری شبی به روز آری
بخش ۷۰ - میان مجلس رندان حدیث فردا نیست
بخش ۷۵ - تاج سیاه و زلف سیاه و رخ چو ماه
بخش ۷۷ - همی زند به جهان پیر دیر باده صلاح
بخش ۷۸ - مرا ز آدم خاکی چو ضم بود میراث
بخش ۸۰ - دیدم به خواب خوش که به دستم پیاله بود
بخش ۸۲ - جواب
بخش ۹۳ - آیم به نهانی به سر کوی تو هر شب
بخش ۹۸ - ز چشم گوشه نشینم نشان سودا پرس
بخش ۱۰۴ - خدنگ غمزه و ابرو کمان به هم دارد
بخش ۱۰۶ - نانوشته مانده است
بخش ۱۰۷ - کسی که دیده بود آن نگار را رقاص
بخش ۱۱۳ - یارب این درد جگر سوز مرا درمان کن