غزل

میرزا قلی میلی مشهدی غزلیات شماره ۱۰ - من بی گناه و یار به کین می کشد مرا میرزا قلی میلی مشهدی غزلیات شماره ۱۱ - ای از کرشمه رخنه گر جان من بیا میرزا قلی میلی مشهدی غزلیات شماره ۱۲ - دمی که دل تپد، از غم امان دهد ما را میرزا قلی میلی مشهدی غزلیات شماره ۲۱ - چشم مستی باز رهزن شد دل دیوانه را میرزا قلی میلی مشهدی غزلیات شماره ۲۲ - رخش توفان حسن وآفت دوران درو پیدا میرزا قلی میلی مشهدی غزلیات شماره ۲۵ - منم و دل خرابی، به تو می سپارم او را میرزا قلی میلی مشهدی غزلیات شماره ۲۹ - از زلف تو شکوه‌هاست مارا میرزا قلی میلی مشهدی غزلیات شماره ۳۵ - مشو با روی آتشناک، شب‌ها شمع محفل‌ها میرزا قلی میلی مشهدی غزلیات شماره ۳۶ - در ایّام روزه به از روز ما شب میرزا قلی میلی مشهدی غزلیات شماره ۳۷ - دامان ناز برزد وتیغ جفا گرفت میرزا قلی میلی مشهدی غزلیات شماره ۳۸ - ز من جدایی آن گلعذار نزدیک است میرزا قلی میلی مشهدی غزلیات شماره ۳۹ - چنین که با تو مرا تاب آشنایی نیست میرزا قلی میلی مشهدی غزلیات شماره ۴۲ - ناصح نصیحت تو به دل جاگیر نیست میرزا قلی میلی مشهدی غزلیات شماره ۴۹ - جفای او من بی‌تاب را به جا نگذاشت میرزا قلی میلی مشهدی غزلیات شماره ۵۰ - اگر کسی سبب وصل یار من شده است میرزا قلی میلی مشهدی غزلیات شماره ۵۱ - غافل به من رسید و وفا را بهانه ساخت میرزا قلی میلی مشهدی غزلیات شماره ۵۴ - بس که پیشت عاشق از جام حجاب از دست رفت میرزا قلی میلی مشهدی غزلیات شماره ۵۹ - از حریم وصل، مهجورم نمی‌بایست داشت میرزا قلی میلی مشهدی غزلیات شماره ۶۰ - باز تیر مژه بر جان بلاکش زد و رفت میرزا قلی میلی مشهدی غزلیات شماره ۶۲ - چون صبا راه به خاک من غمناک انداخت