غم

قوامی رازی دیوان اشعار شمارهٔ ۸۳ - در غزل است لبیبی ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی شمارهٔ ۳۲ - به شاهد لغت نوید، به معنی نالان شد لبیبی ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی شمارهٔ ۳۶ - به شاهد لغت نیاز، بمعنی دوست لبیبی ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی شمارهٔ ۷۷ - به شاهد لغت وارون، بمعنی نحس لبیبی ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی شمارهٔ ۹۰ - به شاهد لغت اندخسواره، بمعنی پناه و حصار لبیبی ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی شمارهٔ ۱۰۳ - به شاهد لغت سور بمعنی مهمانی بانبوهی سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۷ - ای فرش بوی سنبل زلفت دماغ‌ها سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۴ - کوه پهلو بر زمین ماند ز بار درد ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۶ - تیره بختی گفت در گوش خطش راز مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۷ - ز بخت تیره بود تازه داغ لاله ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۷۹ - ساقیا می ده که موج او برد از جا مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۹۶ - گردبادم دامن صحرا وطن باشد مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۹۸ - شمعم و هرگز نمی سازد کسی روشن مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۹۹ - پیرم و بار گران بر کف عصا باشد مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۰۲ - بهر روزی آسمان کردست سرگردان مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۰۳ - می کند سرو از حد غماز بازار مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۰۶ - در صدف آب شد از کسب هوا گوهر ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۱۶ - همره اغیار آن گل سر به صحرا کرد و رفت سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۳۳ - آمد بهار و شعله به سنگی نمانده است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۳۴ - در هیچ سینه یی گل داغی نمانده است