غم

سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۰۱ - آمد خزان نسیم گل و یاسمن نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۰۶ - مگو در انجمن مینا ز دست چرخ دون گرید سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۰۸ - مرا هر شب تب هجران آن بدخو بسوزاند سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۲۵ - نمی رود ز دم یاد آن جوان هرگز سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۲۶ - صد بیابان طی شد و از کاروان دورم هنوز سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۲۷ - همرهان رفتند و من پا در وطن دارم هنوز سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۲۹ - فرهاد ناله می کند از تیشه ام هنوز سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۳۴ - می کنم چون شمع بهر سوختن امداد خویش سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۳۵ - با که روشن سازم احوال دل افگار خویش سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۳۹ - بید مجنونم سر خود دیده ام در پای خویش سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۴۳ - تا نمودی در گلستان زلف عنبربوی خویش سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۵۳ - صرف شد عمر من ای یار غلط کردم حیف سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۶۱ - بر خاک ریخت جام شرابی که داشتم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۶۳ - روی دلی ز مردم عالی نیافتم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۷۳ - ز شهر از دست تو امروز ای گل پیرهن رفتم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۷۵ - اشکیم تازه شور ز زمزم کشیده ایم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۸۶ - بر زمین مانند اشک از چشم تر افتاده ام سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۹۴ - به گلشن رفتم و بی رویت آغاز جنون کردم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۰۳ - از عدم جسم خراب و رنگ زرد آورده ام سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۰۹ - اشک چشم شبنمم در حسرت روی گلم