غم

سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۱۲ - در چمن از گریه آبی بر رخ گل می زنم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۱۷ - چون گل تمام داغم و خرم نشسته ام سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۲۳ - بیابان گردم و از کشور آرام بیرونم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۲۴ - بس که دلگیر از تماشای گلستان گشته ام سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۲۹ - بس که خو کردست با کلفت دل غم پیشه ام سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۴۳ - چشم تا پوشیده ام از آرزوی خویشتن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۴۷ - تلخکامم از دل پر مدعای خویشتن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۵۲ - از دل زارم نفس مأیوس می آید برون سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۵۴ - از ریاضت نفس را کردم کباب خویشتن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۶۰ - تا چراغ انجمن کردن زبان خویشتن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۶۹ - از مربی بس که رم خورده دل بدخوی من سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۸۲ - نمی نهم به تماشای گل قدم بی تو سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۸۵ - گردیده شمع بزمم بی آب و تاب بی تو سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۸۷ - شبها بود چراغم از دود آه بی تو سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۹۸ - بیا که غنچه شد ای سرو من چمن بی تو سیدای نسفی غزلیات شماره ۵۱۰ - تا تو رفتی انجمن گردید ماتم‌خانه‌ای سیدای نسفی غزلیات شماره ۵۱۷ - از شکایت دل نمی‌سازد ز ما اندیشه‌ای سیدای نسفی غزلیات شماره ۵۳۷ - دلم در سینه باشد در تنوری مرغ بریانی سیدای نسفی غزلیات شماره ۵۳۸ - غنچه گردید گل قسمتم از کم سخنی سیدای نسفی غزلیات شماره ۵۵۰ - فلک از کهکشان چون سینه چاکست پنداری