غنایی

میرزا حبیب خراسانی قصاید شماره ۹ - باده سر جوش و جام لب به لب است میرزا حبیب خراسانی قصاید شمارهٔ ۱۰ - درباره بی‌بی عالم، همسر شاعر میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۵۴ - این کیست که او پرده ز رخسار کشیده است میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۵۶ - بر لبم گوش نه که بانگ نی است میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۹۰ - گر خدای سپهر یار من است میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۹۱ - دل عاشق که نازکتر زجام است میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۹۸ - از زلف سیاهت که همه چین و شکنج است میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۹۹ - نوبت عشرت است و وقت صبوح میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۰۰ - تو را مسجد مرا میخانه ای شیخ میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۲۱ - کارم از عشق بسی مشکل و دشوار بود میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۲۹ - دست ساقی دوش در محفل درخت طور بود میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۳۶ - ساقی سخن ز مشعله طور می کند میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۳۷ - خوشا دردی که درمانی ندارد میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۱۷۲ - تیره شد گیتی و هنگام طرب باز آمد میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۲۱۶ - شکرلله که شدی باخبر از عالم دل میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۲۷۹ - شبی که تنگ لبت را چو جان ببر گیرم میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۳۱۰ - نکرده ای ببر ای سرو جامه گلگون میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۳۱۸ - چهره را رنگی بده آبی بده میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۳۲۵ - هر جا سخن از شکر و قند و عسل استی میرزا حبیب خراسانی غزلیات شماره ۳۲۶ - ای خواجه شنیدستم زین کوچه رهی داری