غنایی

کوهی غزلیات شماره ۱۸۶ - حرف اسرار ازل بر دل خود خوانا چشم کوهی غزلیات شماره ۲۰۰ - کوته نمی شود سخن ما به گفتگو بلند اقبال غزلیات شماره ۳ - نگار من چو پی رقص از میان جهدا بلند اقبال غزلیات شماره ۱۴ - به ما روز آور ای مه امشبی را بلند اقبال غزلیات شماره ۱۷ - سودای عشق کرده زخود بی خبر مرا بلند اقبال غزلیات شماره ۲۳ - نه چوبالای توسروی بود اندر چمنا بلند اقبال غزلیات شماره ۵۳ - ما گنهکار وتوغفار گناهی چه غم است بلند اقبال غزلیات شماره ۷۹ - باشد دلم ز روی روی جناب دوست بلند اقبال غزلیات شماره ۱۱۲ - تورابه است ز به غبغب وز سیب زنخ بلند اقبال غزلیات شماره ۱۲۱ - خون به دل از بوی مویت نافه تاتار دارد بلند اقبال غزلیات شماره ۱۶۹ - دست بر گیسو چودلبر می زند بلند اقبال غزلیات شماره ۱۷۶ - دل را اسیر زلف گروه گیر می کند بلند اقبال غزلیات شماره ۱۷۹ - با سر زلف تو بربط گفتگوئی می کند بلند اقبال غزلیات شماره ۱۸۰ - جلوه به پیش قامتت سرو چمن نمی کند بلند اقبال غزلیات شماره ۱۸۸ - از غم رویش مبین کز گریه چشمم نم بود بلند اقبال غزلیات شماره ۱۹۶ - چهر تو آتش است وزلفت دود بلند اقبال غزلیات شماره ۱۹۹ - آن سرو قد به سیر گل و لاله میرود بلند اقبال غزلیات شماره ۲۰۱ - سر بزن از زلف اگر خواهی که دلبرتر شود بلند اقبال غزلیات شماره ۲۱۶ - در دلم از تو پریچهره شکی می آید بلند اقبال غزلیات شماره ۲۲۳ - با لب لعلت مرا با چشمه حیوان چه کار