غنایی

سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۵۲ - آنکه می گرید به حالم چشم خونین من است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۶۸ - بیا و باده کش ای محتسب به پای قدح سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۷۲ - روزی که دام زلف تو در تاب می شود سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۹۹ - ز رشک کلبه من کعبه و بتخانه می سوزد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۱۷ - قبای لاله گون در بر چو آن سرو روان آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۵۵ - ز چاک سینه دود آه من گلگون برون آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۶۴ - از دل دنیاپرستان ذوق صحبت برده اند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۹۵ - تا مرا بر سر کلاه در آستینم کرده‌اند سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۲۰ - سبزه خط بخشد از لعل لب او جان به ابر سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۲۲ - خط برآوردی و بر جا سرو چالاکت هنوز سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۲۳ - بهر قتل من زدی تیغ و فغان دارم هنوز سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۳۷ - فگنده بر دلم عمریست مهر آن جبین آتش سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۵۷ - دارم ز دست داغ دل سامانیان در بغل سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۶۰ - پادشاها با تو جان دردمند آورده ام سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۹۷ - خبر می گوید از راز درون لبهای خاموشم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۰۴ - بی خود شدم از زلف دو تا کام گرفتم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۱۳ - گوشه چشم تو تا افتاد بر کاشانه ام سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۴۸ - ز آتش عشق تو آب شد جگر من سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۵۳ - به دور خط رخسارت دو چندان گشت آه من سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۵۷ - نمی آیی به بالینم نمی گیری خبر از من