فلسفه

واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۹۳ - صحرا ز باد دستی آهم فقیر شد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۹۴ - همچنان کز آب سرو بوستان قد میکشد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۹۵ - زحمت ایام، راحتجو فزونتر میکشد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۹۸ - بخود دم تا فرو بردم، سخن شد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۹۹ - آنکه خود را سبب هستی ما میداند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۰۵ - تن بمحنت ده، اگر خواهی که گردی سربلند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۰۸ - اهل دنیا، بسکه در دل حسرت زر داشتند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۱۰ - عارف اگر چه بیغم دل دم نمیزند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۱۵ - حلقه بر هر دری این زمزمه را ساز کند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۲۰ - غنچه سالی خون خورد، تا چهره یی گلگون کند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۲۷ - کی دگر دیوانه ما با قبا سر میکند؟ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۳۱ - خوبان بغازه چون رخ خود لاله گون کنند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۳۲ - نیست دندان آنکه پیران از دهان می افگنند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۳۳ - دردمندان، بسکه رم از خودنمایی میکنند واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۳۷ - بر ما سخن سرد عزیزان نه گران بود واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۳۹ - همچنان کز خطش آن خال نهان پیدا شود واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۴۱ - تا نسازی با جفا، کی مشکلت آسان شود؟ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۴۷ - از ضعیفی، ناله ام حاجت رواتر میشود واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۵۲ - ای که پرچین جبهه ات، از حرف مردن میشود واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۶۷ - هرگز بجهان کار کجان راست نیاید