فلسفه

وحشی بافقی غزلیات غزل ۱۹ - خانه پر بود از متاع صبر این دیوانه را وحشی بافقی غزلیات غزل ۳۷ - در ره پر خطر عشق بتان بیم سر است وحشی بافقی غزلیات غزل ۳۹ - تا مقصد عشاق رهی دور و دراز است وحشی بافقی غزلیات غزل ۴۳ - خوار می‌کن ، زار می‌کش، منتت بر جان ماست وحشی بافقی غزلیات غزل ۴۶ - ابر است و اعتدال هوای خزانی است وحشی بافقی غزلیات غزل ۵۹ - خوش صید غافلی به سر تیر آمدست وحشی بافقی غزلیات غزل ۶۰ - ناتوان موری به پابوس سلیمان آمدست وحشی بافقی غزلیات غزل ۶۲ - آنکه بی ما دید بزم عیش و در عشرت نشست وحشی بافقی غزلیات غزل ۶۳ - خود رنجم و خود صلح کنم عادتم اینست وحشی بافقی غزلیات غزل ۶۵ - ای مدعی از طعن تو ما را چه ملالست وحشی بافقی غزلیات غزل ۶۸ - بسته بر فتراک و می‌پرسد که صیاد تو کیست وحشی بافقی غزلیات غزل ۷۰ - تا قسمتم ز میکدهٔ آرزوی کیست وحشی بافقی غزلیات غزل ۷۱ - مریض عشق اگر صد بود علاج یکیست وحشی بافقی غزلیات غزل ۷۴ - کوچنان یاری که داند قدر اهل درد چیست وحشی بافقی غزلیات غزل ۷۵ - قدر اهل درد صاحب درد می‌داند که چیست وحشی بافقی غزلیات غزل ۷۸ - خنده‌ات برما و بر داغ دل درمانده چیست وحشی بافقی غزلیات غزل ۸۲ - کس به بزم دلبران از دور گردان پیش نیست وحشی بافقی غزلیات غزل ۸۸ - طایر بستان پرستم لیکنم پر باز نیست وحشی بافقی غزلیات غزل ۹۰ - عاشق یکرنگ را یار وفادار هست وحشی بافقی غزلیات غزل ۹۸ - اسیر جلوهٔ هر حسن عشقبازی هست