شماره ۱۴۸ - هر آن دیار که باشد ز اهل دل خالی
شماره ۱۵۰ - ای دریغا خلق عالم بیشتر طفلند طفل
رباعی ۹ - گر چرخ جفا کرد چه میباید کرد
رباعی ۱۳ - آشفته سخن چو زلف جانان خوشتر
رباعی ۲۲ - بگذار که خویش را به خواری بکشم
رباعی ۲۸ - نه باده نه جام باده ماند باقی
غزل ۴۲۳ - تنها نشین گوشهٔ غمخانهٔ خودیم
غزل ۴۲۹ - بیا ای درد کز راحت رمیدن آرزو دارم
غزل ۴۴۱ - وقت آن است که افیون به شراب اندازیم
غزل ۴۴۴ - باز آ که به ذوق الم آشنا شویم
غزل ۴۵۰ - به شرح غم نفس را ریش کردیم
غزل ۴۶۱ - صد شکر کز حلاوت هستی گذشته ایم
غزل ۴۶۵ - با دل چو گویم حرف او، طوفان فریادش کنم
غزل ۴۷۵ - هر که را دشمن شوم بر عیب خود محرم کنم
غزل ۴۷۸ - عفوت آوردم، دل شرمنده را آتش زدم
غزل ۴۷۹ - از باغ جهان رخ ببستیم و گذشتیم
غزل ۴۸۴ - تا به کی همره اندیشهٔ باطل باشم
غزل ۴۹۴ - خانه زاد محنتیم، آسودگی کم دیده ایم
غزل ۵۰۶ - بردیم ز کویش، دم سردی و گذشتیم
غزل ۵۰۷ - نیشی گرفته سینهٔ خویش ریش می کنیم