غزل ۵۵۴۱ - زند پهلو به گردون کوه عصیانی که من دارم
غزل ۵۷۴۸ - بر آن سرم که وطن در دیار خویش کنم
غزل ۵۸۰۳ - با درد خشک ساخته ام، از دوا ترم
غزل ۵۸۷۱ - ما خنده را به مردم بیغم گذاشتیم
غزل ۶۵۸۵ - به من شد نرم آن نامهربان آهسته آهسته
غزل ۶۶۶۲ - هر که دارد با پریزادان معنی خلوتی
شماره ۳۱۳ - گر باغ پر شکوفه و گلزار خرم است
شماره ۱۹۵۲ - مردانه می کشد به جفایم ستمگری
شمارهٔ ۱۱۴ - چون بدیدم به دیده تحقیق
شماره ۲۱۹ - هر چند که این بند ز پای افکندم
شماره ۳۲۱ - نه روزم هیزم است و نه شب روغن
بخش ۱۴ - حکایت آن پاره دوز به خرقه پاره دوزی اسباب معیشت اندوز که هر میوه تازه که رسیدی از آن مقداری خریدی و پیش عیال و اطفال خود بردی و با ایشان خوردی و گفتی به این خرسند باشید و چهره همت خود را به اندیشه زیادت نخراشید که طعم این میوه همه سال جز این نیست و مرا استطاعت خریدن بیش ازین نی
بخش ۴۸ - داستان رسیدن اسکندر به شهری که همه مردم پاکیزه روزگار بودند و سؤال و جواب ایشان
۲ - النوبة الثالثة
غزل ۲۳۴ - ز پیر میکده عمری در التماس شدم
شماره ۶۴۹ - پیاپی بده ساقیا شیرهٔ رز
شماره ۹۸۱ - ز بامِ مسجد الأقصی مؤذّن
شماره ۱۲۰ - امید راحت از عالم ندارم
شمارهٔ ۱۱۲ - ایضا له فی صفة الفرس
شمارهٔ ۲۴۰ - وله ایضا