ناامیدی

سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۰ - ز خون دل شده رنگین دو دیده ی تر ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۷ - ز بخت تیره بود تازه داغ لاله ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۸ - بر داغ غوطه زد دل عشرت سرشت ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۷۹ - ساقیا می ده که موج او برد از جا مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۸۵ - مرغ بی بالم گلستان کی هوس باشد مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۹۲ - غنچه دارم در بغل گر مشت زر باشد مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۹۶ - گردبادم دامن صحرا وطن باشد مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۹۸ - شمعم و هرگز نمی سازد کسی روشن مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۳۴ - در هیچ سینه یی گل داغی نمانده است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۵۶ - در باغ اثر ز ناله بلبل نمانده است سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۸۰ - خم تهی شد از می و دور قدح از پا فتاد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۰۱ - رفتند اهل جود در ایام کس نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۰۷ - از ملامت خانه ام آرامگاه گل شود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۳۹ - ز دل پروانه آهم به لب مأیوس می آید سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۴۰ - به گلشن گل اگر از رنگ و بوی خود سخن سازد سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۷۱ - دور از آن مژگان مرا دل سوی خنجر می رود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۷۶ - فصل خزان رسید ز گلها اثر نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۷۷ - دوران تمام گشت اثر بر فلک نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۸۴ - بی گفتگوی رزق مهیا نمی شود سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۸۹ - با من ز عرضحال زبان در دهان نماند