ناامیدی

سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۹۶ - تهیدستی چو روی آورد طالع واژگون افتد سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۰۰ - فصل خزان رسید و نشاط و طرب نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۰۲ - فصل خزان رسید به گلشن صدا نماند سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۱۶ - ز موج اشک آخر پای در زنجیر خواهم شد سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۱۸ - ز مهر روی تو گشتیم خاکسار آخر سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۲۴ - چشم مست او ندانستست انجامم هنوز سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۲۵ - نمی رود ز دم یاد آن جوان هرگز سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۳۴ - می کنم چون شمع بهر سوختن امداد خویش سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۶۳ - روی دلی ز مردم عالی نیافتم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۷۳ - ز شهر از دست تو امروز ای گل پیرهن رفتم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۷۵ - اشکیم تازه شور ز زمزم کشیده ایم سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۸۶ - بر زمین مانند اشک از چشم تر افتاده ام سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۹۴ - به گلشن رفتم و بی رویت آغاز جنون کردم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۱۸ - نسیم صبح پیامی رساند در گوشم سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۲۴ - بس که دلگیر از تماشای گلستان گشته ام سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۶۶ - کرده ام بالین آسایش ز دست خویشتن سیدای نسفی غزلیات شماره ۴۶۹ - از مربی بس که رم خورده دل بدخوی من سیدای نسفی غزلیات شماره ۵۱۷ - از شکایت دل نمی‌سازد ز ما اندیشه‌ای سیدای نسفی مسمطات شماره ۵۴ - دیده را عمری به مردم آشنا کردم نشد سیدای نسفی شهر آشوب شمارهٔ ۱۱ - سر تراش