پندآموزی

جلال عضد غزلیّات شماره ۱۳۱ - ای از فروغ روی تو خورشید رو سپید قصاب کاشانی غزلیات شماره ۱۸۶ - هزار حیف کزین عمر پنج‌روزه خویش ملا مسیح پانی پتی رام و سیتا بخش ۱۲۲ - رفتن رام به عالم بالا و تمام شدن قصۀ راماین سلطان ولد ولدنامه بخش ۱۴۱ - در بیان آنکه حق تعالی آدمی را جهت معرفت و عبادت خود آفرید و مقصود از هستی آدمی آن بود که و ما خلقت الجن و الانس الا لیعبدون. و چون از او این معنی نیاید عمرش بیفایده گذشته باشد. اگرچه از او کارهای دیگر آید الا او را فایده نباشد. همچنانکه شمشیر بقیمت را اگر کسی بجای میخ در دیوار زند که از اینجا کوزه بیاویزم، بیفایده باشد. زیرا بمیخی آن مصلحت برمیآید شمشیر را برای چیزی دیگر ساخته‌اند. اکنون چون مقصود آدمی عبادت بوده است هرکه اینجا نکرد آنجا در دوزخ بعبادت و انابت مشغول گردد. کلیم کاشانی غزلیات غزل ۴۵۹ - در دستگاه محتشمان پا نمی خوریم کلیم کاشانی مثنویات شمارهٔ ۴ - تعریف جنگ فیل شاهزاده اورنگ زیب امیرشاهی سبزواری غزلیات شماره ۴۹ - باز این سر بی سامان، سودای کسی دارد ابن یمین فَرومَدی غزلیات شماره ۳۱۱ - دلدار گفت لوح دل از نقش من بشوی ابن یمین فَرومَدی قطعات شماره ٣٠٧ - شهریارا بدان خدای که او ابن یمین فَرومَدی قطعات شماره ٣۵٣ - منه بر جهان دل که معشوق تست ابن یمین فَرومَدی رباعیات شماره ۵۲۸ - ای ابن یمین چند ز می پیمودن جمال‌الدین عبدالرزاق غزلیات شماره ۱۲۵ - دست در دامن فلان زده ایم محیط قمی هفت شهر عشق شمارهٔ ۱۰۴ - در ستایش سلطان مظفرالدّین شاه قاجار اوحدالدین کرمانی الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید شماره ۲۸۱ - زین سان که مراست از تو در سینه سرور خیالی بخارایی غزلیات شماره ۱۳۶ - تا جفایی نکشد دل به وفایی نرسد خیالی بخارایی غزلیات شماره ۲۱۶ - گرچه دل بهره ز کیش تو خدنگی دارد آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۹۷۶ - کشته دهقان درود در نگر این شیوه نو آشفتهٔ شیرازی غزلیات شماره ۱۲۰۴ - دلا تو پند زاحباب خویش نشنفتی سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۲۰ - پی شکستن پیمان بهانه بسیار است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۴۲۵ - غریبی را به من عشقت وطن کرد