شماره ۱ - چون روی تو در همه جهان روی کراست شماره ۲ - بی موی تونیست موی کس موئی راست شماره ۳ - تا روی ز زیرِ پرده بنمودی تو شماره ۴ - در کوی تو آفتاب منزل بگرفت شماره ۵ - ای واقعهٔ عشقِ تو کاری مشکل شماره ۶ - عشقت به هزار پادشاهی ارزد شماره ۷ - ای زلفِ تو صد دامِ ستم افکنده شماره ۸ - جانا غم عشقت دل و دینم نگذاشت شماره ۹ - زلف و رخِ تو که قصدِ جان دارندم شماره ۱۰ - ای روی چو آفتابِ تو پشت سیاه شماره ۱۱ - ای پیش تو سرو و ماه پیوسته رهی شماره ۱۲ - چون ماه، به قطع، آب روی تو نداشت شماره ۱۳ - گر پرده ز روی دلستان برگیری شماره ۱۴ - ای گم شده درحسنِ تو هر دیدهوری شماره ۱۵ - تا دیده بر آن عارضِ گلگون افتاد شماره ۱۶ - گر در همه عمر آرزوئیم بوَد شماره ۱۷ - ای تُرک! دلم غاشیه بر دوش تو شد شماره ۱۸ - تا حلقهٔ آن زلف مشوّش دیدم شماره ۱۹ - در جنب رخت چو ماه میننماید شماره ۲۰ - بی عشق تو زیستن دریغم آید شماره ۲۱ - ای حسن تو درحدّ کمال افتاده شماره ۲۲ - خورشید که چرخ در نکوئیش آورد شماره ۲۳ - ای نرگسِ صفرا زده سودائی تو شماره ۲۴ - لعلت که بلای دل و دین آید هم شماره ۲۵ - تا روی چو آفتاب جانان بفروخت شماره ۲۶ - گل را به چمن گونهٔ رخسار تو نیست شماره ۲۷ - عشق رخ تو که کیمیای خطرست شماره ۲۸ - گاهی ز سرِ زلفِ سیاهت ترسم شماره ۲۹ - کوثر که لبِ ترا ندیم افتادهست شماره ۳۰ - ماهی که ز رخ یک سرِ مویم ننمود شماره ۳۱ - آن ماه که سجده بُرد انجم او را شماره ۳۲ - بی لعلِ لبش شکرستان میچکنم شماره ۳۳ - بگشاده رخ و بسته قبا میآید شماره ۳۴ - آن روز که روی دلستان نتوان دید شماره ۳۵ - شرطِ رَهِ عشق چیست، درخون گشتن شماره ۳۶ - ای باد به سوی زلفِ آن یار بتاز شماره ۳۷ - دوش آمد و بنشست به صد زیبایی شماره ۳۸ - از بادهٔ عشق تو خماری دارم شماره ۳۹ - دل، خستهٔ چشم ناوک انداز مدار شماره ۴۰ - اول که به پیشِ خویشتن راهم داد شماره ۴۱ - زلف تو برفت از نظرم چه توان کرد شماره ۴۲ - دل دادم و ترکِ کفر ودینش کردم شماره ۴۳ - زلف تو که بود آرزوئی همه را شماره ۴۴ - دل در خم آن زلف چو زنجیر بماند شماره ۴۵ - جانا! ز همه جهان نشستم برتر شماره ۴۶ - تا در سر زلفت خم و چین افکندی شماره ۴۷ - زلف تو که چون مشک به هر سوی افتاد شماره ۴۸ - دل گفت: «رهِ زلف تو چون کوتاهی است» شماره ۴۹ - شب نیست که جان بی تو به لب می‌نرسد شماره ۵۰ - در زلف اگرچه جایگاهی سازی شماره ۵۱ - زان خط که به گردِ شکر آوردی تو شماره ۵۲ - بوئی که ز زلف مشکبوی تو رسد شماره ۵۳ - چون گشت دل من از سر زلف تو مست شماره ۵۴ - در عشق رخت چون رخ تو بیشم نیست شماره ۵۵ - گر لعل لب تو آب حیوانم داد شماره ۵۶ - هرکاو رخ تو بدید حیران ماند شماره ۵۷ - ای خاصیتِ لعل تو جان پروردن شماره ۵۸ - دل در سر زلف چون توحسن افروزی شماره ۵۹ - مشکین رسنت چو پردهٔ ماه شود شماره ۶۰ - چون چشمِ تو تیرِ غمزه محکم انداخت شماره ۶۱ - گفتی که اگر میطلبی تدبیری شماره ۶۲ - دل روی بدان زلفِ سرافراز آورد شماره ۶۳ - گه لعلِ تو از قند دلم خواهد تافت شماره ۶۴ - تا زلف ترا به خونِ دل، رای افتاد شماره ۶۵ - در زلفِ تو صد حلقهٔ دیگرگون است شماره ۶۶ - ای بیخبر از رنج و گرفتاری من شماره ۶۷ - گر کشته شوم کشته به نامِ تو شوم شماره ۶۸ - چون نیست ز عقل ذرّهای توفیرم شماره ۶۹ - تا زلفِ زره ورت به هم تافته شد شماره ۷۰ - تا در سرِ زلفت خم و تاب افکندی شماره ۷۱ - چون مشکِ خط تو سایه ور میافتد شماره ۷۲ - زلف تودگر ز دست نگذارم من شماره ۷۳ - ای پردهٔ دل پرده نوازت بوده شماره ۷۴ - بیچاره دلِ من که غمِ جانش نیست شماره ۷۵ - گر لعلِ لبِ تو دَرِّ شهوارم داد شماره ۷۶ - تا کی کمرِ عهد و وفا باید بست