امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۴۲ - هنگام آشتی ست بت خشمناک را
هنگام آشتی ست بت خشمناک را فضولی : غزلیات
شماره ۳ - ای بسته دانش تو زبان سوآل ما
ای بسته دانش تو زبان سوآل ما فضولی : غزلیات
شماره ۱۴ - چنان بنهفته ضعف تن مرا لطف بدن او را
چنان بنهفته ضعف تن مرا لطف بدن او را ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۸۸ - یک شب شوم!
شب چو دیوان به حصار فلکی راه زدند فضولی : غزلیات
شماره ۱۸۱ - حبیب درد دلم را دوا نخواهد کرد
حبیب درد دلم را دوا نخواهد کرد کمال خجندی : غزلیات
شماره ۱۷۹ - سرو ما را قد و بالاتی خوش است
سرو ما را قد و بالاتی خوش است نهج البلاغه : حکمت ها
رضایت به کار دیگران
وَ قَالَ عليهالسلام اَلرَّاضِي بِفِعْلِ قَوْمٍ كَالدَّاخِلِ فِيهِ مَعَهُمْ وَ عَلَى كُلِّ دَاخِلٍ فِي بَاطِلٍ إِثْمَانِ إِثْمُ اَلْعَمَلِ بِهِ وَ إِثْمُ اَلرِّضَى بِهِ عبدالقهّار عاصی : غزلها
نازنین
سر تا به پا تغزل شیواست نازنین صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۳۲ - ببزم قرب چو دیدم میانهٔ من و دوست
ببزم قرب چو دیدم میانهٔ من و دوست ملکالشعرای بهار : رباعیات
شماره ۵۳ - رفتم بر توپ تا بکوبم دشمن
رفتم بر توپ تا بکوبم دشمن جهان ملک خاتون : در مرثیهٔ فرزند دلبند سلطان بخت طاب ثراها
شماره ۱۸ - چون از من دلخسته به یکباره رمید
چون از من دلخسته به یکباره رمید جامی : دفتر اول
بخش ۱۲۸ - اشارة الی معنی قوله تعالی: قل هذه سبیلی ادعوا الی الله علی بصیرة انا و من اتبعنی و سبحان الله و ما انا من المشرکین
شاه این راه کز سر معنی اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۲۰۴ - رنگی که سرشگ من ز حسرت دارد
رنگی که سرشگ من ز حسرت دارد شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۸۴۵ - نعمت الله است عالم سر به سر
نعمت الله است عالم سر به سر ملکالشعرای بهار : غزلیات
شماره ۳۱ - در مسیل مسکنت خفتیم و چندی برگذشت
در مسیل مسکنت خفتیم و چندی برگذشت طبیب اصفهانی : غزلیات
شماره ۷۶ - نه همین ز آتش عشقت دل ما می سوزد
نه همین ز آتش عشقت دل ما می سوزد جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۵۹۴ - دلم را گریه بر مژگان آتش بار می آرد
دلم را گریه بر مژگان آتش بار می آرد ابن یمین فَرومَدی : قطعات
شماره ٢٣٠ - ایدل چو ممکنست که روزی بشب بری
ایدل چو ممکنست که روزی بشب بری نظامی گنجوی : لیلی و مجنون
بخش ۳۴ - نیایش کردن مجنون به درگاه خدای تعالی
رخشنده شبی چو روز روشن بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۱۶۹ - عیش داند دل سرگشته پریشانی را
عیش داند دل سرگشته پریشانی را
شماره ۴۲ - هنگام آشتی ست بت خشمناک را
هنگام آشتی ست بت خشمناک را فضولی : غزلیات
شماره ۳ - ای بسته دانش تو زبان سوآل ما
ای بسته دانش تو زبان سوآل ما فضولی : غزلیات
شماره ۱۴ - چنان بنهفته ضعف تن مرا لطف بدن او را
چنان بنهفته ضعف تن مرا لطف بدن او را ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۸۸ - یک شب شوم!
شب چو دیوان به حصار فلکی راه زدند فضولی : غزلیات
شماره ۱۸۱ - حبیب درد دلم را دوا نخواهد کرد
حبیب درد دلم را دوا نخواهد کرد کمال خجندی : غزلیات
شماره ۱۷۹ - سرو ما را قد و بالاتی خوش است
سرو ما را قد و بالاتی خوش است نهج البلاغه : حکمت ها
رضایت به کار دیگران
وَ قَالَ عليهالسلام اَلرَّاضِي بِفِعْلِ قَوْمٍ كَالدَّاخِلِ فِيهِ مَعَهُمْ وَ عَلَى كُلِّ دَاخِلٍ فِي بَاطِلٍ إِثْمَانِ إِثْمُ اَلْعَمَلِ بِهِ وَ إِثْمُ اَلرِّضَى بِهِ عبدالقهّار عاصی : غزلها
نازنین
سر تا به پا تغزل شیواست نازنین صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۳۲ - ببزم قرب چو دیدم میانهٔ من و دوست
ببزم قرب چو دیدم میانهٔ من و دوست ملکالشعرای بهار : رباعیات
شماره ۵۳ - رفتم بر توپ تا بکوبم دشمن
رفتم بر توپ تا بکوبم دشمن جهان ملک خاتون : در مرثیهٔ فرزند دلبند سلطان بخت طاب ثراها
شماره ۱۸ - چون از من دلخسته به یکباره رمید
چون از من دلخسته به یکباره رمید جامی : دفتر اول
بخش ۱۲۸ - اشارة الی معنی قوله تعالی: قل هذه سبیلی ادعوا الی الله علی بصیرة انا و من اتبعنی و سبحان الله و ما انا من المشرکین
شاه این راه کز سر معنی اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۲۰۴ - رنگی که سرشگ من ز حسرت دارد
رنگی که سرشگ من ز حسرت دارد شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۸۴۵ - نعمت الله است عالم سر به سر
نعمت الله است عالم سر به سر ملکالشعرای بهار : غزلیات
شماره ۳۱ - در مسیل مسکنت خفتیم و چندی برگذشت
در مسیل مسکنت خفتیم و چندی برگذشت طبیب اصفهانی : غزلیات
شماره ۷۶ - نه همین ز آتش عشقت دل ما می سوزد
نه همین ز آتش عشقت دل ما می سوزد جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۵۹۴ - دلم را گریه بر مژگان آتش بار می آرد
دلم را گریه بر مژگان آتش بار می آرد ابن یمین فَرومَدی : قطعات
شماره ٢٣٠ - ایدل چو ممکنست که روزی بشب بری
ایدل چو ممکنست که روزی بشب بری نظامی گنجوی : لیلی و مجنون
بخش ۳۴ - نیایش کردن مجنون به درگاه خدای تعالی
رخشنده شبی چو روز روشن بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۱۶۹ - عیش داند دل سرگشته پریشانی را
عیش داند دل سرگشته پریشانی را
