صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۵۷۷۶ - چو خامه نیست ز من هر سخن که می گویم
چو خامه نیست ز من هر سخن که می گویم سعدی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۳ - در ستایش اتابک مظفرالدین سلجوقشاه
آن روی بین که حسن بپوشید ماه را صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۹۶ - شده گم دلم که از هجر چو لاله داغ دارد
شده گم دلم که از هجر چو لاله داغ دارد نهج البلاغه : خطبه ها
عظمت پروردگار و بعثت پیامبرص
و من خطبة له عليهالسلام في تمجيد اللّه و تعظيمه اَلْحَمْدُ لِلَّهِ اَلْعَلِيِّ عَنْ شَبَهِ اَلْمَخْلُوقِينَ اَلْغَالِبِ لِمَقَالِ اَلْوَاصِفِينَ اَلظَّاهِرِ بِعَجَائِبِ تَدْبِيرِهِ لِلنَّاظِرِينَ وَ اَلْبَاطِنِ بِجَلاَلِ عِزَّتِهِ عَنْ فِكْرِ اَلْمُتَوَهِّمِينَ وحشی بافقی : غزلیات
غزل ۳۲۳ - به استغنات میرم سرو استغنا بلند من
به استغنات میرم سرو استغنا بلند من شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۱۸۰ - چشم ما روشن به نور الله ماست
چشم ما روشن به نور الله ماست جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۴ - ساخت عکس عارضت رشک بهار آیینه را
ساخت عکس عارضت رشک بهار آیینه را جامی : دفتر اول
بخش ۱۲۰ - در بیان آنکه انسان را قابلیت جمیع صفات متقابله هست به هر کدام که میل می کند و ورزش آن پیش می گیرد در آن به کمال می رسد
آدمی ز اصل فطرت آمد صاف شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۱۸۱ - درد با همدرد اگر گوئی رواست
درد با همدرد اگر گوئی رواست ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۸۹ - صیقل عشق
گلعذاران جهان بسیارند شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۲۶۰ - بی نوائی نوای درویش است
بی نوائی نوای درویش است ملکالشعرای بهار : رباعیات
شماره ۴۸ - ما بادهٔ عزت و جلالت نوشیم
ما بادهٔ عزت و جلالت نوشیم فضولی : غزلیات
شماره ۹۴ - هست با خلعت گلگون قدت ای حور سرشت
هست با خلعت گلگون قدت ای حور سرشت عبید زاکانی : مقطعات
شمارهٔ ۲۵ - در مناجات گوید به وضع مطایبه
خدایا دارم از لطف تو امید نظامی گنجوی : خسرو و شیرین
بخش ۱۰۲ - در پاس تندرستی از راه اعتدال
دگر باره بگفتش کای خردمند نظامی گنجوی : هفت پیکر
بخش ۳۸ - در ختم کتاب و دعای علاء الدین کرپ ارسلان
چون فروزنده شد به عکس و عیار فضولی : غزلیات
شماره ۹ - چه گونه فاش نگردد غم نهانی ما
چه گونه فاش نگردد غم نهانی ما سعدی : غزلیات
غزل ۷۰ - ای که از سرو روان قد تو چالاکترست
ای که از سرو روان قد تو چالاکترست فرخی سیستانی : قصاید
شمارهٔ ۸۵ - در مدح ابوبکر عبدالله بن یوسف حصیری ندیم سلطان محمود
ماه فروردین از گنج گهر یافت مگر نهج البلاغه : حکمت ها
نتیجه پیمودن راه ناصواب
وَ قَالَ عليهالسلام كَمْ مِنْ أَكْلَةٍ مَنَعَتْ أَكَلاَتٍ
غزل ۵۷۷۶ - چو خامه نیست ز من هر سخن که می گویم
چو خامه نیست ز من هر سخن که می گویم سعدی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۳ - در ستایش اتابک مظفرالدین سلجوقشاه
آن روی بین که حسن بپوشید ماه را صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۹۶ - شده گم دلم که از هجر چو لاله داغ دارد
شده گم دلم که از هجر چو لاله داغ دارد نهج البلاغه : خطبه ها
عظمت پروردگار و بعثت پیامبرص
و من خطبة له عليهالسلام في تمجيد اللّه و تعظيمه اَلْحَمْدُ لِلَّهِ اَلْعَلِيِّ عَنْ شَبَهِ اَلْمَخْلُوقِينَ اَلْغَالِبِ لِمَقَالِ اَلْوَاصِفِينَ اَلظَّاهِرِ بِعَجَائِبِ تَدْبِيرِهِ لِلنَّاظِرِينَ وَ اَلْبَاطِنِ بِجَلاَلِ عِزَّتِهِ عَنْ فِكْرِ اَلْمُتَوَهِّمِينَ وحشی بافقی : غزلیات
غزل ۳۲۳ - به استغنات میرم سرو استغنا بلند من
به استغنات میرم سرو استغنا بلند من شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۱۸۰ - چشم ما روشن به نور الله ماست
چشم ما روشن به نور الله ماست جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۴ - ساخت عکس عارضت رشک بهار آیینه را
ساخت عکس عارضت رشک بهار آیینه را جامی : دفتر اول
بخش ۱۲۰ - در بیان آنکه انسان را قابلیت جمیع صفات متقابله هست به هر کدام که میل می کند و ورزش آن پیش می گیرد در آن به کمال می رسد
آدمی ز اصل فطرت آمد صاف شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۱۸۱ - درد با همدرد اگر گوئی رواست
درد با همدرد اگر گوئی رواست ملکالشعرای بهار : قصاید
شمارهٔ ۸۹ - صیقل عشق
گلعذاران جهان بسیارند شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۲۶۰ - بی نوائی نوای درویش است
بی نوائی نوای درویش است ملکالشعرای بهار : رباعیات
شماره ۴۸ - ما بادهٔ عزت و جلالت نوشیم
ما بادهٔ عزت و جلالت نوشیم فضولی : غزلیات
شماره ۹۴ - هست با خلعت گلگون قدت ای حور سرشت
هست با خلعت گلگون قدت ای حور سرشت عبید زاکانی : مقطعات
شمارهٔ ۲۵ - در مناجات گوید به وضع مطایبه
خدایا دارم از لطف تو امید نظامی گنجوی : خسرو و شیرین
بخش ۱۰۲ - در پاس تندرستی از راه اعتدال
دگر باره بگفتش کای خردمند نظامی گنجوی : هفت پیکر
بخش ۳۸ - در ختم کتاب و دعای علاء الدین کرپ ارسلان
چون فروزنده شد به عکس و عیار فضولی : غزلیات
شماره ۹ - چه گونه فاش نگردد غم نهانی ما
چه گونه فاش نگردد غم نهانی ما سعدی : غزلیات
غزل ۷۰ - ای که از سرو روان قد تو چالاکترست
ای که از سرو روان قد تو چالاکترست فرخی سیستانی : قصاید
شمارهٔ ۸۵ - در مدح ابوبکر عبدالله بن یوسف حصیری ندیم سلطان محمود
ماه فروردین از گنج گهر یافت مگر نهج البلاغه : حکمت ها
نتیجه پیمودن راه ناصواب
وَ قَالَ عليهالسلام كَمْ مِنْ أَكْلَةٍ مَنَعَتْ أَكَلاَتٍ
