صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت شمارهٔ ۵۶۱
دل ز جمعیّت اسباب چو برداشتنی است فرخی یزدی : رباعیات
شمارهٔ ۱۴
هر روز در این خرابه جنگی دگر است عطار نیشابوری : بخش بیستم
المقاله العشرون
چو خواهد شد دورخ در خاک ریزان جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۲۱
تا گشته است پای خم آرامگاه ما عینالقضات همدانی : لوایح
فصل ۳۳
عالم همراه عشق است تا ساحل دریای عظمت اگر قدم پیش نهد غرق شود خبر که بیرون برد چون عشق غوص کند تا چون در مکنون در صدف شود از قهر بحر عظمت گوهر شب افروز مراد برآرد تا او در پرتو بارقۀ آن راه بخود باز یابد بیقین آن گمان غلط است و این از نوادرات عشق است. فریدون مشیری : آواز آن پرنده غمگین
بر بالِ باور ...
دانسته های ما و صغیر اصفهانی : رباعیات
شمارهٔ ۲۷
از ذات خداوند کسی آگه نیست اهلی شیرازی : رباعیات
شمارهٔ ۴۴۸
اهلی ز جهانیان چو مجنون بگسل جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۴۸۴
چو یادم ابروی آن ماه عالمگیر می آید مهدی اخوان ثالث : از این اوستا
آواز چگور
وقتی که شب هنگام گامی چند دور از من قدسی مشهدی : رباعیات
شمارهٔ ۴۳۵
ای فیض ازل با نفست دوشادوش جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۹۹۴
چه کنم با صف مژگان بلا پرور او جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۸۶۸
ما دل خویش به ابروی خم آویخته ایم مولوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۵۶۹
ناآمده سیل تر شدستیم اوحدالدین کرمانی : الباب العاشر: البهاریات
شمارهٔ ۴۳
ای دل به طبیعت نفسی یکتا شو لالایی ها : بخش اول
لالایی جنگل - بالش ابری
شب تو آسمون، ماه هم خوابیده کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شمارهٔ ۸۳۹
یک ذره ز آزار دلم کم نکنی عرفی شیرازی : غزلها
غزل شمارهٔ ۱۰۱
تا چشم عشوه ساز تو مهمان فتنه است سعدی : غزلیات
غزل ۲۴۲
سرو بلند بین که چه رفتار میکند رشیدالدین میبدی : ۱۱۲- سورة الاخلاص- مکیة
النوبة الثانیة
این سورة «الاخلاص» بقول بعضى مفسّران مکّى است، به مکّه فرو آمده، و بقول بعضى به مدینه فرو آمده. چهار آیت است، پانزده کلمه، چهل و نه حرف و درین سوره نه ناسخ است و نه منسوخ. و خبر درست است که مصطفى (ص) گفت: «هر که سوره قل هو اللَّه احد برخواند، چنانست که یک سه یک قرآن خواند».
تکبیت شمارهٔ ۵۶۱
دل ز جمعیّت اسباب چو برداشتنی است فرخی یزدی : رباعیات
شمارهٔ ۱۴
هر روز در این خرابه جنگی دگر است عطار نیشابوری : بخش بیستم
المقاله العشرون
چو خواهد شد دورخ در خاک ریزان جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۲۱
تا گشته است پای خم آرامگاه ما عینالقضات همدانی : لوایح
فصل ۳۳
عالم همراه عشق است تا ساحل دریای عظمت اگر قدم پیش نهد غرق شود خبر که بیرون برد چون عشق غوص کند تا چون در مکنون در صدف شود از قهر بحر عظمت گوهر شب افروز مراد برآرد تا او در پرتو بارقۀ آن راه بخود باز یابد بیقین آن گمان غلط است و این از نوادرات عشق است. فریدون مشیری : آواز آن پرنده غمگین
بر بالِ باور ...
دانسته های ما و صغیر اصفهانی : رباعیات
شمارهٔ ۲۷
از ذات خداوند کسی آگه نیست اهلی شیرازی : رباعیات
شمارهٔ ۴۴۸
اهلی ز جهانیان چو مجنون بگسل جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۴۸۴
چو یادم ابروی آن ماه عالمگیر می آید مهدی اخوان ثالث : از این اوستا
آواز چگور
وقتی که شب هنگام گامی چند دور از من قدسی مشهدی : رباعیات
شمارهٔ ۴۳۵
ای فیض ازل با نفست دوشادوش جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۹۹۴
چه کنم با صف مژگان بلا پرور او جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۸۶۸
ما دل خویش به ابروی خم آویخته ایم مولوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۵۶۹
ناآمده سیل تر شدستیم اوحدالدین کرمانی : الباب العاشر: البهاریات
شمارهٔ ۴۳
ای دل به طبیعت نفسی یکتا شو لالایی ها : بخش اول
لالایی جنگل - بالش ابری
شب تو آسمون، ماه هم خوابیده کمالالدین اسماعیل : رباعیات
شمارهٔ ۸۳۹
یک ذره ز آزار دلم کم نکنی عرفی شیرازی : غزلها
غزل شمارهٔ ۱۰۱
تا چشم عشوه ساز تو مهمان فتنه است سعدی : غزلیات
غزل ۲۴۲
سرو بلند بین که چه رفتار میکند رشیدالدین میبدی : ۱۱۲- سورة الاخلاص- مکیة
النوبة الثانیة
این سورة «الاخلاص» بقول بعضى مفسّران مکّى است، به مکّه فرو آمده، و بقول بعضى به مدینه فرو آمده. چهار آیت است، پانزده کلمه، چهل و نه حرف و درین سوره نه ناسخ است و نه منسوخ. و خبر درست است که مصطفى (ص) گفت: «هر که سوره قل هو اللَّه احد برخواند، چنانست که یک سه یک قرآن خواند».
