بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۴۳۱ - شوخیانداز جرأتها ضعیفان را بلاست
شوخیانداز جرأتها ضعیفان را بلاست وفایی مهابادی : غزلیات
شماره ۴۴ - آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد
آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد مشتاق اصفهانی : رباعیات
شماره ۷۸ - بر لب نه شکایتم ز فردی برسد
بر لب نه شکایتم ز فردی برسد سعدی : غزلیات
شماره ۵۲ - آن ماه دوهفته در نقاب است
آن ماه دوهفته در نقاب است غالب دهلوی : رباعیات
شماره ۵۲ - زانجا که دلم به وهم در بند نبود
زانجا که دلم به وهم در بند نبود خیالی بخارایی : غزلیات
شماره ۳۳۱ - لاله کز گل می برد دل چهرهٔ رعنای او
لاله کز گل می برد دل چهرهٔ رعنای او اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۵۰۸ - دل کو که حدیث دیگران گوش کنم
دل کو که حدیث دیگران گوش کنم امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۱۸۷۵ - ای باد صبحگاه به من نام او بگوی
ای باد صبحگاه به من نام او بگوی غزالی : عنوان چهارم - در معرفت آخرت
فصل پنجم
از این جمله بشناختی که حقیقت جان آدمی قایم است به ذات خویش بی قالب و اندر قوام ذات خویش مستغنی است از قالب و معنی مرگ نه نیستی وی است بلکه معنی آن انقطاع تصرف وی است از قالب و معنی حشر و نشر و بعث و اعاده، نه آن است که وی را پس از نیستی با وجود آورند، بلکه آن، است که وی را قالب دهند، بدان معنی که قالبی را مهیا قبول تصرف وی کنند یک بار دیگر، چنان که در ابتدا کرده بودند و این بار آسانتر بود که اول هم قالب می بایست آفرید و هم روح و این بار خود روح بر جای خویش است اعنی روح انسانی، و اجزاء قالب نیز بر جای خویش است و جمع آن آسان تر از اختراع آن از آنجا که نظر ماست و از آنجا که حقیقت است، صفت انسانی را به فعل الهی راه نیست که آنجا که صفت دشواری نباشد، آسانی هم نیست. سعدی : مثنویات
شماره ۶ - چو نیکو گفت ابراهیم ادهم
چو نیکو گفت ابراهیم ادهم قطران تبریزی : مقطعات
شماره ۹۱ - نهادم بر جدائی دل نهادم
نهادم بر جدائی دل نهادم سوزنی سمرقندی : رباعیات
شماره ۲۹ - غازی بکمند زلف شهریرا بست
غازی بکمند زلف شهریرا بست مولوی : غزلیات
غزل ۱۹۷۳ - موی بر سر شد سپید و روی من بگرفت چین
موی بر سر شد سپید و روی من بگرفت چین صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۱۵۸ - شواهد الاسماء
شواهدهای اسماء بیمنافات رفیق اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۰۹ - سوی آن کز تو دلش خوش به نگاهی باشد
سوی آن کز تو دلش خوش به نگاهی باشد مجیرالدین بیلقانی : رباعیات
شماره ۷۰ - هر کو شرف خدمت تو بگزیند
هر کو شرف خدمت تو بگزیند نسیمی : رباعیات
شماره ۲۰ - در قاعده شریعت آگاه نبی است
در قاعده شریعت آگاه نبی است کمالالدین اسماعیل : غزلیات
شماره ۱۱۲ - چو درد دلست این که من درفتادم؟
چو درد دلست این که من درفتادم؟ اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۲۷۲ - عشقت که زغم رشته جانم گسلد
عشقت که زغم رشته جانم گسلد اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۵۸۷ - اهلی تو گهی قبول جانان گردی
اهلی تو گهی قبول جانان گردی
غزل ۴۳۱ - شوخیانداز جرأتها ضعیفان را بلاست
شوخیانداز جرأتها ضعیفان را بلاست وفایی مهابادی : غزلیات
شماره ۴۴ - آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد
آن شکر خنده به وصل، دهنم شاد نکرد مشتاق اصفهانی : رباعیات
شماره ۷۸ - بر لب نه شکایتم ز فردی برسد
بر لب نه شکایتم ز فردی برسد سعدی : غزلیات
شماره ۵۲ - آن ماه دوهفته در نقاب است
آن ماه دوهفته در نقاب است غالب دهلوی : رباعیات
شماره ۵۲ - زانجا که دلم به وهم در بند نبود
زانجا که دلم به وهم در بند نبود خیالی بخارایی : غزلیات
شماره ۳۳۱ - لاله کز گل می برد دل چهرهٔ رعنای او
لاله کز گل می برد دل چهرهٔ رعنای او اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۵۰۸ - دل کو که حدیث دیگران گوش کنم
دل کو که حدیث دیگران گوش کنم امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۱۸۷۵ - ای باد صبحگاه به من نام او بگوی
ای باد صبحگاه به من نام او بگوی غزالی : عنوان چهارم - در معرفت آخرت
فصل پنجم
از این جمله بشناختی که حقیقت جان آدمی قایم است به ذات خویش بی قالب و اندر قوام ذات خویش مستغنی است از قالب و معنی مرگ نه نیستی وی است بلکه معنی آن انقطاع تصرف وی است از قالب و معنی حشر و نشر و بعث و اعاده، نه آن است که وی را پس از نیستی با وجود آورند، بلکه آن، است که وی را قالب دهند، بدان معنی که قالبی را مهیا قبول تصرف وی کنند یک بار دیگر، چنان که در ابتدا کرده بودند و این بار آسانتر بود که اول هم قالب می بایست آفرید و هم روح و این بار خود روح بر جای خویش است اعنی روح انسانی، و اجزاء قالب نیز بر جای خویش است و جمع آن آسان تر از اختراع آن از آنجا که نظر ماست و از آنجا که حقیقت است، صفت انسانی را به فعل الهی راه نیست که آنجا که صفت دشواری نباشد، آسانی هم نیست. سعدی : مثنویات
شماره ۶ - چو نیکو گفت ابراهیم ادهم
چو نیکو گفت ابراهیم ادهم قطران تبریزی : مقطعات
شماره ۹۱ - نهادم بر جدائی دل نهادم
نهادم بر جدائی دل نهادم سوزنی سمرقندی : رباعیات
شماره ۲۹ - غازی بکمند زلف شهریرا بست
غازی بکمند زلف شهریرا بست مولوی : غزلیات
غزل ۱۹۷۳ - موی بر سر شد سپید و روی من بگرفت چین
موی بر سر شد سپید و روی من بگرفت چین صفی علیشاه : بحرالحقایق
بخش ۱۵۸ - شواهد الاسماء
شواهدهای اسماء بیمنافات رفیق اصفهانی : غزلیات
شماره ۱۰۹ - سوی آن کز تو دلش خوش به نگاهی باشد
سوی آن کز تو دلش خوش به نگاهی باشد مجیرالدین بیلقانی : رباعیات
شماره ۷۰ - هر کو شرف خدمت تو بگزیند
هر کو شرف خدمت تو بگزیند نسیمی : رباعیات
شماره ۲۰ - در قاعده شریعت آگاه نبی است
در قاعده شریعت آگاه نبی است کمالالدین اسماعیل : غزلیات
شماره ۱۱۲ - چو درد دلست این که من درفتادم؟
چو درد دلست این که من درفتادم؟ اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۲۷۲ - عشقت که زغم رشته جانم گسلد
عشقت که زغم رشته جانم گسلد اهلی شیرازی : رباعیات
شماره ۵۸۷ - اهلی تو گهی قبول جانان گردی
اهلی تو گهی قبول جانان گردی
