نظامی گنجوی : خسرو و شیرین
بخش ۱۹ - رفتن شاپور در ارمن به طلب شیرین
زمین بوسید شاپور سخندان امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۳۹ - گفتی ز دل برون کن غمهای بیکران را
گفتی ز دل برون کن غمهای بیکران را صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۸ - ناصح از بیماری عشق از چه بیم آری مرا
ناصح از بیماری عشق از چه بیم آری مرا سعدی : مفردات
بیت ۲۹
خورشید که بر جامهٔ درویش افتد سعدی : باب هفتم در تأثیر تربیت
حکایت ۱ - یکی را از وزرا پسری کودن بود
یکی را از وزرا پسری کودن بود. پیش یکی از دانشمندان فرستاد که مر این را تربیتی میکن مگر که عاقل شود. روزگاری تعلیم کردش و مؤثر نبود. پیش پدرش کس فرستاد که این عاقل نمیباشد و مرا دیوانه کرد. جامی : سلسلةالذهب
بخش ۶ - در بیان به عیب خود پرداختن و نظر به عیب دیگران نینداختن
شیوهٔ واعظ آن بود که نخست ملکالشعرای بهار : رباعیات
شمارهٔ ۹ - به مناسبت شهادت سید حسن مدرس
تا بُخل و حسادت به جهان راهبر است ملکالشعرای بهار : قطعات
شمارهٔ ۱۸۰ - شیر باش نه کژدم
تندی مکن که رشتهٔ چل ساله دوستی اوحدالدین کرمانی : الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
شمارهٔ ۱۵۵ - الرّضا و التّسلیم
ای گشته به اسباب غمت جانم شاد ملکالشعرای بهار : غزلیات
شماره ۱۳ - غم طوقی از آهن شد و برگردنم آویخت
غم طوقی از آهن شد و برگردنم آویخت شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۲۳۳ - گوهر دریای ما را آبروئی دیگر است
گوهر دریای ما را آبروئی دیگر است امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۸ - چنانی در نظر نظارگان را
چنانی در نظر نظارگان را جامی : سلامان و ابسال
بخش ۱۳ - آگاه شدن شاه و حکیم از کار سلامان و ابسال
چون سلامان شد حریف ابسال را جامی : سلامان و ابسال
بخش ۵۲ - نصیحت کردن حکیم سلامان را
چون شه از پند سلامان شد خموش شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۱۲۷ - جامی ز حباب پر ز آب است
جامی ز حباب پر ز آب است سعدی : غزلیات
غزل ۴۲ - نشاید گفتن آن کس را دلی هست
نشاید گفتن آن کس را دلی هست فروغی بسطامی : غزلیات
غزل ۱۳۴ - هر جا سخنی از آن دهان رفت
هر جا سخنی از آن دهان رفت جامی : یوسف و زلیخا
بخش ۴۹ - تضرع نمودن زلیخا پیش دایه و التماس حیله ای که سبب مواصلت یوسف گردد علیه السلام کردن
چو با آن کشته سودای یوسف بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۹۸۴ - ز جرگهٔ سخنم خامشی به در دارد
ز جرگهٔ سخنم خامشی به در دارد بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۴۳۶ - فضای وادی امکان پر از غبار فناست
فضای وادی امکان پر از غبار فناست
بخش ۱۹ - رفتن شاپور در ارمن به طلب شیرین
زمین بوسید شاپور سخندان امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۳۹ - گفتی ز دل برون کن غمهای بیکران را
گفتی ز دل برون کن غمهای بیکران را صغیر اصفهانی : غزلیات
شماره ۸ - ناصح از بیماری عشق از چه بیم آری مرا
ناصح از بیماری عشق از چه بیم آری مرا سعدی : مفردات
بیت ۲۹
خورشید که بر جامهٔ درویش افتد سعدی : باب هفتم در تأثیر تربیت
حکایت ۱ - یکی را از وزرا پسری کودن بود
یکی را از وزرا پسری کودن بود. پیش یکی از دانشمندان فرستاد که مر این را تربیتی میکن مگر که عاقل شود. روزگاری تعلیم کردش و مؤثر نبود. پیش پدرش کس فرستاد که این عاقل نمیباشد و مرا دیوانه کرد. جامی : سلسلةالذهب
بخش ۶ - در بیان به عیب خود پرداختن و نظر به عیب دیگران نینداختن
شیوهٔ واعظ آن بود که نخست ملکالشعرای بهار : رباعیات
شمارهٔ ۹ - به مناسبت شهادت سید حسن مدرس
تا بُخل و حسادت به جهان راهبر است ملکالشعرای بهار : قطعات
شمارهٔ ۱۸۰ - شیر باش نه کژدم
تندی مکن که رشتهٔ چل ساله دوستی اوحدالدین کرمانی : الباب الاول: فی التوحید و التقدیس و الذکر و نعت النبوة
شمارهٔ ۱۵۵ - الرّضا و التّسلیم
ای گشته به اسباب غمت جانم شاد ملکالشعرای بهار : غزلیات
شماره ۱۳ - غم طوقی از آهن شد و برگردنم آویخت
غم طوقی از آهن شد و برگردنم آویخت شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۲۳۳ - گوهر دریای ما را آبروئی دیگر است
گوهر دریای ما را آبروئی دیگر است امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شماره ۸ - چنانی در نظر نظارگان را
چنانی در نظر نظارگان را جامی : سلامان و ابسال
بخش ۱۳ - آگاه شدن شاه و حکیم از کار سلامان و ابسال
چون سلامان شد حریف ابسال را جامی : سلامان و ابسال
بخش ۵۲ - نصیحت کردن حکیم سلامان را
چون شه از پند سلامان شد خموش شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل ۱۲۷ - جامی ز حباب پر ز آب است
جامی ز حباب پر ز آب است سعدی : غزلیات
غزل ۴۲ - نشاید گفتن آن کس را دلی هست
نشاید گفتن آن کس را دلی هست فروغی بسطامی : غزلیات
غزل ۱۳۴ - هر جا سخنی از آن دهان رفت
هر جا سخنی از آن دهان رفت جامی : یوسف و زلیخا
بخش ۴۹ - تضرع نمودن زلیخا پیش دایه و التماس حیله ای که سبب مواصلت یوسف گردد علیه السلام کردن
چو با آن کشته سودای یوسف بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۹۸۴ - ز جرگهٔ سخنم خامشی به در دارد
ز جرگهٔ سخنم خامشی به در دارد بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۴۳۶ - فضای وادی امکان پر از غبار فناست
فضای وادی امکان پر از غبار فناست
