جهان ملک خاتون : غزلیات
شمارهٔ ۱۲۴۳
دل من از غم تو گرد جهان گردیده فضولی : غزلیات
شمارهٔ ۲۸۲
چو میرم در هوایت کاشکی خاک درت گردم رضاقلی خان هدایت : روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما
بخش ۳۴ - دوانی کازرونی طابَ ثَراهُ
و هُوَ زبدة الحکما و علّامة العلما مولانا جلال الدین محمد بن سعد الدین اسعدالدوانی الکازرونی. از مضافات شیراز است و مولد و منشاء مولانا قریهٔ مذکور است. نخست در پیش پدر خود علوم ادبیه آموخت. بعد از آن به شیراز آمده در مدرسهٔ مولانا محی الدین و خواجه حسن شاه که از تلامذهٔ محقق شریف بودند کسب کمالات کرد. بعضی از متداولات را نزد مولانا همام الدین صاحب شرح طوالع دید ودر اکتساب علم حدیث تلمیذ شیخ صفی الدین ایجی گردید و در سن شباب صیت فضایلش گوش زد شیخ و شاب شد. در عهد دولت امیرحسن و یعقوب میرزا، ترک و تاجیک از دور و نزدیک به خدمتش آمده از اشعهٔ ضمیر منیرش اقتباس انوار کمال مینمودند. چندی صدارت یوسف بن میرزا جهانشاه قبول فرموده و بعد استعفا نمود. در زمان سلطنت آق قوینلو منصب قضاء فارس من حیث الاستقلال بدان مرجع ارباب کمال تعلق داشت. همیشه در میان وی و میر صدر الدین محمد در باب حاشیهٔ شرح تجرید ملاعلی قوشچی اعتراضات بود. به هندوستان رفته و بعضی رسالات به نام سلاطین آن مملکت معنون فرموده. اموال و اوضاع وافر یافته به ایران مراجعت نمود. لهذا خلق در توقیر و تعظیمش بیشتر از پیشتر فزودند چنانچه علامه خود فرمود: جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۵۸۸
بسکه از آهم هوا امشب کدورتناک بود فیض کاشانی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۲
آنچه را از بهر من او خواست آن آید مرا شیخ بهایی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۲
از دام دفینه، خوب جستیم آخر امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۶۲۹
چند گاهی دگر ار چشم تو در ناز بماند صغیر اصفهانی : غزلیات
شمارهٔ ۳۹۵
تا نگردی با خلایق یار بی عز و وقاری میرزا قلی میلی مشهدی : غزلیات
شمارهٔ ۱۴۴
دل چون ز بیوفایی او یاد میکند فخرالدین عراقی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۵
آنم که توام ز خاک برداشتهای امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
گزیدهٔ غزل ۶۲۴
بستان دعای سوختهای و ز لبش مرا صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت شمارهٔ ۲۷
تا میتوان گرفتن، ای دلبران به گردن باباطاهر عریان همدانی : دوبیتیها
دوبیتی شمارهٔ ۲۳۸
سرم بالین تنم بستر نداره جامی : سبحةالابرار
بخش ۱۴ - حکایت آن مظلوم که از تیر زبانی یک حجت سنجیده پرداخت و تیغ ظلم حجاج را در قطع عرق حیات خود کند ساخت
ظلم حجاج به غایت چو رسید ملکالشعرای بهار : تصنیفها
غزل (در بیات ترک، اشاره به حملۀ قشون روس تزاری به پایتخت)
رقیب میرسد ازگرد راه چاره کنید اسیر شهرستانی : غزلیات ناتمام
شمارهٔ ۱۷۹
یاد او کرد ز دل تا چشم حیران گل شکفت آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۱۲۲۵
حور و فرشته خواندمت الحق که قابلی آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۱۲۴۱
زدستم برنمی آید که از پا برکشم خاری فصیحی هروی : رباعیات
شمارهٔ ۱۴۸
آن شوخ که ماه راست زو نور جبین فرخی سیستانی : قصاید
شمارهٔ ۱۲۰ - در مدح میر ابو یعقوب عضدالدوله یوسف بن ناصر الدین
روز خوش گشت و هوا صافی وگیتی خرم
شمارهٔ ۱۲۴۳
دل من از غم تو گرد جهان گردیده فضولی : غزلیات
شمارهٔ ۲۸۲
چو میرم در هوایت کاشکی خاک درت گردم رضاقلی خان هدایت : روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما
بخش ۳۴ - دوانی کازرونی طابَ ثَراهُ
و هُوَ زبدة الحکما و علّامة العلما مولانا جلال الدین محمد بن سعد الدین اسعدالدوانی الکازرونی. از مضافات شیراز است و مولد و منشاء مولانا قریهٔ مذکور است. نخست در پیش پدر خود علوم ادبیه آموخت. بعد از آن به شیراز آمده در مدرسهٔ مولانا محی الدین و خواجه حسن شاه که از تلامذهٔ محقق شریف بودند کسب کمالات کرد. بعضی از متداولات را نزد مولانا همام الدین صاحب شرح طوالع دید ودر اکتساب علم حدیث تلمیذ شیخ صفی الدین ایجی گردید و در سن شباب صیت فضایلش گوش زد شیخ و شاب شد. در عهد دولت امیرحسن و یعقوب میرزا، ترک و تاجیک از دور و نزدیک به خدمتش آمده از اشعهٔ ضمیر منیرش اقتباس انوار کمال مینمودند. چندی صدارت یوسف بن میرزا جهانشاه قبول فرموده و بعد استعفا نمود. در زمان سلطنت آق قوینلو منصب قضاء فارس من حیث الاستقلال بدان مرجع ارباب کمال تعلق داشت. همیشه در میان وی و میر صدر الدین محمد در باب حاشیهٔ شرح تجرید ملاعلی قوشچی اعتراضات بود. به هندوستان رفته و بعضی رسالات به نام سلاطین آن مملکت معنون فرموده. اموال و اوضاع وافر یافته به ایران مراجعت نمود. لهذا خلق در توقیر و تعظیمش بیشتر از پیشتر فزودند چنانچه علامه خود فرمود: جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۵۸۸
بسکه از آهم هوا امشب کدورتناک بود فیض کاشانی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۲
آنچه را از بهر من او خواست آن آید مرا شیخ بهایی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۴۲
از دام دفینه، خوب جستیم آخر امیرخسرو دهلوی : غزلیات
شمارهٔ ۶۲۹
چند گاهی دگر ار چشم تو در ناز بماند صغیر اصفهانی : غزلیات
شمارهٔ ۳۹۵
تا نگردی با خلایق یار بی عز و وقاری میرزا قلی میلی مشهدی : غزلیات
شمارهٔ ۱۴۴
دل چون ز بیوفایی او یاد میکند فخرالدین عراقی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳۵
آنم که توام ز خاک برداشتهای امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
گزیدهٔ غزل ۶۲۴
بستان دعای سوختهای و ز لبش مرا صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت شمارهٔ ۲۷
تا میتوان گرفتن، ای دلبران به گردن باباطاهر عریان همدانی : دوبیتیها
دوبیتی شمارهٔ ۲۳۸
سرم بالین تنم بستر نداره جامی : سبحةالابرار
بخش ۱۴ - حکایت آن مظلوم که از تیر زبانی یک حجت سنجیده پرداخت و تیغ ظلم حجاج را در قطع عرق حیات خود کند ساخت
ظلم حجاج به غایت چو رسید ملکالشعرای بهار : تصنیفها
غزل (در بیات ترک، اشاره به حملۀ قشون روس تزاری به پایتخت)
رقیب میرسد ازگرد راه چاره کنید اسیر شهرستانی : غزلیات ناتمام
شمارهٔ ۱۷۹
یاد او کرد ز دل تا چشم حیران گل شکفت آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۱۲۲۵
حور و فرشته خواندمت الحق که قابلی آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۱۲۴۱
زدستم برنمی آید که از پا برکشم خاری فصیحی هروی : رباعیات
شمارهٔ ۱۴۸
آن شوخ که ماه راست زو نور جبین فرخی سیستانی : قصاید
شمارهٔ ۱۲۰ - در مدح میر ابو یعقوب عضدالدوله یوسف بن ناصر الدین
روز خوش گشت و هوا صافی وگیتی خرم
