صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۱۸۸۳ - پرواز من به بال و پر تیغ و خنجرست
پرواز من به بال و پر تیغ و خنجرست کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۱۲۲ - دل کار خود به طالع ناساز واگذاشت
دل کار خود به طالع ناساز واگذاشت نصرالله منشی : باب الملک و البراهمة
بخش ۱۶ - ملک گفت:می خواهی تا مارا ملک تلقین کنی و کفایت مموه ومزور خود بر مردمان عرض دهی؟ گفت: سه تن بر خود گمان مهارت دارند و هنوز در مقام جهالت باشند: مطربی
ملک گفت:می خواهی تا مارا ملک تلقین کنی و کفایت مموه ومزور خود بر مردمان عرض دهی؟ گفت: سه تن بر خود گمان مهارت دارند و هنوز در مقام جهالت باشند: مطربی نوآموز که هرچند کوشد زخمه او باساز و الحان یآران نسازد و نیامیزد، و تمزیج زیر و بم، برابر، در صعود و نزول نشناسد، و نقاش بی تجربت که دعوی صورت گری پیوندد و رنگ آمیزی نداند؛ و شوخی بی مایه که در محافل لاف کارگزاری زند و چون در معرض مهمی آید از زیر دستان در چند و چگونه سفته خواهد. عثمان مختاری : شهریارنامه
بخش ۷۶ - رزم شهریار با نقابدار سیه پوش گوید
برون خواست بردن ز آوردگاه ازرقی هروی : رباعیات
شماره ۲۰ - ای رای تو با ضمیر گردون شد جفت
ای رای تو با ضمیر گردون شد جفت رشیدالدین وطواط : مقطعات
شمارهٔ ۶۰ - هم در حق مجدالدین نجیب الملک یوسف
دیار بلخ چون مصرست خرم صفایی جندقی : ترکیب ۱۱۴بندی عاشورایی
بند ۹۹ - عجز است نفس ناطقه را از بیان حال
عجز است نفس ناطقه را از بیان حال صفی علیشاه : رباعیات
شماره ۵ - اثنی عشری ز زاده بوطالب
اثنی عشری ز زاده بوطالب صائب تبریزی : قصاید
شمارهٔ ۲۸ - در توصیف دومین پلی که بر زاینده رود بسته شده
شد دو بالا زین پل نوآب و تاب زنده رود فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۹۵۷ - خوش آندم کز درم ای جان در آئی
خوش آندم کز درم ای جان در آئی بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۱۶۳۸ - گر آرزوی رستن از این دامگهکنید
گر آرزوی رستن از این دامگهکنید صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۸۱۲ - مرا ز باده گلگون دماغ می سوزد
مرا ز باده گلگون دماغ می سوزد کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۵۲۷ - چیست کارم، زخم کاری هر زمان برداشتن
چیست کارم، زخم کاری هر زمان برداشتن حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۵۹۴ - دایم به تلخ کامی یاران خورم دریغ
دایم به تلخ کامی یاران خورم دریغ جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۸۹۸ - نماید چون جرس در راه شوق شوخ بیباکم
نماید چون جرس در راه شوق شوخ بیباکم فخرالدین عراقی : غزلیات
غزل ۹۹ - نگارا، جسمت از جان آفریدند
نگارا، جسمت از جان آفریدند عطار نیشابوری : باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق
شماره ۷ - ای زلفِ تو صد دامِ ستم افکنده
ای زلفِ تو صد دامِ ستم افکنده حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۶۵۹ - زبان تیز دارم همچو الماس
زبان تیز دارم همچو الماس صائب تبریزی : مطالع
شماره ۱۶۰ - ای شانه زلف و کاکل دلدار نازک است
ای شانه زلف و کاکل دلدار نازک است عطار نیشابوری : باب بیست و ششم: در صفت گریستن
شماره ۲۷ - تن خاک نشین چشم یار آمده گیر
تن خاک نشین چشم یار آمده گیر
غزل ۱۸۸۳ - پرواز من به بال و پر تیغ و خنجرست
پرواز من به بال و پر تیغ و خنجرست کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۱۲۲ - دل کار خود به طالع ناساز واگذاشت
دل کار خود به طالع ناساز واگذاشت نصرالله منشی : باب الملک و البراهمة
بخش ۱۶ - ملک گفت:می خواهی تا مارا ملک تلقین کنی و کفایت مموه ومزور خود بر مردمان عرض دهی؟ گفت: سه تن بر خود گمان مهارت دارند و هنوز در مقام جهالت باشند: مطربی
ملک گفت:می خواهی تا مارا ملک تلقین کنی و کفایت مموه ومزور خود بر مردمان عرض دهی؟ گفت: سه تن بر خود گمان مهارت دارند و هنوز در مقام جهالت باشند: مطربی نوآموز که هرچند کوشد زخمه او باساز و الحان یآران نسازد و نیامیزد، و تمزیج زیر و بم، برابر، در صعود و نزول نشناسد، و نقاش بی تجربت که دعوی صورت گری پیوندد و رنگ آمیزی نداند؛ و شوخی بی مایه که در محافل لاف کارگزاری زند و چون در معرض مهمی آید از زیر دستان در چند و چگونه سفته خواهد. عثمان مختاری : شهریارنامه
بخش ۷۶ - رزم شهریار با نقابدار سیه پوش گوید
برون خواست بردن ز آوردگاه ازرقی هروی : رباعیات
شماره ۲۰ - ای رای تو با ضمیر گردون شد جفت
ای رای تو با ضمیر گردون شد جفت رشیدالدین وطواط : مقطعات
شمارهٔ ۶۰ - هم در حق مجدالدین نجیب الملک یوسف
دیار بلخ چون مصرست خرم صفایی جندقی : ترکیب ۱۱۴بندی عاشورایی
بند ۹۹ - عجز است نفس ناطقه را از بیان حال
عجز است نفس ناطقه را از بیان حال صفی علیشاه : رباعیات
شماره ۵ - اثنی عشری ز زاده بوطالب
اثنی عشری ز زاده بوطالب صائب تبریزی : قصاید
شمارهٔ ۲۸ - در توصیف دومین پلی که بر زاینده رود بسته شده
شد دو بالا زین پل نوآب و تاب زنده رود فیض کاشانی : غزلیات
غزل ۹۵۷ - خوش آندم کز درم ای جان در آئی
خوش آندم کز درم ای جان در آئی بیدل دهلوی : غزلیات
غزل ۱۶۳۸ - گر آرزوی رستن از این دامگهکنید
گر آرزوی رستن از این دامگهکنید صائب تبریزی : غزلیات
غزل ۳۸۱۲ - مرا ز باده گلگون دماغ می سوزد
مرا ز باده گلگون دماغ می سوزد کلیم کاشانی : غزلیات
غزل ۵۲۷ - چیست کارم، زخم کاری هر زمان برداشتن
چیست کارم، زخم کاری هر زمان برداشتن حزین لاهیجی : غزلیات
شماره ۵۹۴ - دایم به تلخ کامی یاران خورم دریغ
دایم به تلخ کامی یاران خورم دریغ جویای تبریزی : غزلیات
شماره ۸۹۸ - نماید چون جرس در راه شوق شوخ بیباکم
نماید چون جرس در راه شوق شوخ بیباکم فخرالدین عراقی : غزلیات
غزل ۹۹ - نگارا، جسمت از جان آفریدند
نگارا، جسمت از جان آفریدند عطار نیشابوری : باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق
شماره ۷ - ای زلفِ تو صد دامِ ستم افکنده
ای زلفِ تو صد دامِ ستم افکنده حکیم نزاری : غزلیات
شماره ۶۵۹ - زبان تیز دارم همچو الماس
زبان تیز دارم همچو الماس صائب تبریزی : مطالع
شماره ۱۶۰ - ای شانه زلف و کاکل دلدار نازک است
ای شانه زلف و کاکل دلدار نازک است عطار نیشابوری : باب بیست و ششم: در صفت گریستن
شماره ۲۷ - تن خاک نشین چشم یار آمده گیر
تن خاک نشین چشم یار آمده گیر
