شاه نعمتالله ولی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۵۰۷
گر آتش آه ما درافتد صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت شمارهٔ ۱۵۲۳
از باده توبه کردن مشکل بود، وگرنه سنایی غزنوی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۸۷ - در ترغیب طی طریق حقیقت
ای دل به کوی فقر زمانی قرار گیر مولوی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۰۸
تا سر نشود یقین که سرکش نشود سلیم تهرانی : غزلیات
شمارهٔ ۶۴۰
کینه ی ما را ازو صبر و تحمل می کشد جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۷۱۳
کار دنیا فکر ای دانا ندارد اینقدر مولوی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۲۵
دلدارم گفت کان فلان زنده ز چیست جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۴۸۷
ز تیغ ناز خون خلق بیرحمانه می ریزد صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۳۱۹۵
غم عالم به دل از دیده خونبار می آید رهی معیری : چند قطعه
نابینا و ستمگر
فقیر کوری با گیتی آفرین می گفت جیحون یزدی : مراثی
شمارهٔ ۱۹ - تضمین غزلی ازسعدی
گفت سکینه با پدر نیست اگر چه قابلم کمال خجندی : غزلیات
شمارهٔ ۱۰۳۴
سیمین بدنی سرو قدی پس دهانی جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۳۸۴
نبود دلی که در طلب اعتبار نیست جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۲۸۸
از آن، شکفتگی ای بی تو گل به باغ نداشت رشیدالدین میبدی : ۹۴- سورة الانشراح - مکیة
النوبة الثانیة
این سوره هشت آیتست، بیست و هفت کلمه، صد و سه حرف جمله به مکه فرو آمد و درین سوره ناسخ و منسوخ نه. و در خبر ابى بن کعب است از مصطفى (ص) که: «هر که سوره «الم نشرح» برخواند او را چندان مزد و ثواب دهد که کسى پیغامبر را (ص) اندوهگن بیند و آن اندوه از وى بردارد». و در خبر مىآید که: «هر که این سوره هر روز برخواند، خداى تعالى همه دشواریها و سختیها بر او آسان کند و از همه اندوهان او را فرج دهد. قوله: أَ لَمْ نَشْرَحْ لَکَ صَدْرَکَ هذا استفهام على طریق التّقریر، اى ازلنا الهمّ و نفینا الحزن عن قلبک و وسّعناه و لم نجعله ضیّقا حرجا. و کان النّبی (ص) فی بدو الأمر اذا اتاه جبرئیل بالوحى شقّ علیه استماعه و النّظر الى جبرئیل، فوسّع اللَّه قلبه لذلک. و فی الخبر: «انّ رسول اللَّه (ص) شقّ صدره لعلقة ثمّ اخرج قلبه و شقّ و استخرج منه مثل العلقة السّوداء و رمى به و غسل بالماء و الثّلج من الجنّة ثمّ حشى نورا و حکمة و ایمانا، ثمّ اعید مکانه و کان اثر الخرز بصدره ظاهرا فعل به ذلک فی صباه و هو مع ظئره» ابوالحسن فراهانی : رباعیات
شمارهٔ ۴۹
از دیده ی من چو دل برون می افتد جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۳۷۶
گرداب بحر عشق مرا آشیانه ای است میرزا حبیب خراسانی : غزلیات
شمارهٔ ۲۲۴
افتد که شبی از کف تو جام ستانیم صفای اصفهانی : غزلیات
شمارهٔ ۵۵
ای ساقی جان جامی یار آمد یار آمد رفیق اصفهانی : غزلیات
شمارهٔ ۱۸۳
با رقیب از سر نو عهد و وفا بست دریغ
غزل شمارهٔ ۵۰۷
گر آتش آه ما درافتد صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت شمارهٔ ۱۵۲۳
از باده توبه کردن مشکل بود، وگرنه سنایی غزنوی : قصاید
قصیدهٔ شمارهٔ ۸۷ - در ترغیب طی طریق حقیقت
ای دل به کوی فقر زمانی قرار گیر مولوی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۰۸
تا سر نشود یقین که سرکش نشود سلیم تهرانی : غزلیات
شمارهٔ ۶۴۰
کینه ی ما را ازو صبر و تحمل می کشد جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۷۱۳
کار دنیا فکر ای دانا ندارد اینقدر مولوی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۲۵
دلدارم گفت کان فلان زنده ز چیست جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۴۸۷
ز تیغ ناز خون خلق بیرحمانه می ریزد صائب تبریزی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۳۱۹۵
غم عالم به دل از دیده خونبار می آید رهی معیری : چند قطعه
نابینا و ستمگر
فقیر کوری با گیتی آفرین می گفت جیحون یزدی : مراثی
شمارهٔ ۱۹ - تضمین غزلی ازسعدی
گفت سکینه با پدر نیست اگر چه قابلم کمال خجندی : غزلیات
شمارهٔ ۱۰۳۴
سیمین بدنی سرو قدی پس دهانی جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۳۸۴
نبود دلی که در طلب اعتبار نیست جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۲۸۸
از آن، شکفتگی ای بی تو گل به باغ نداشت رشیدالدین میبدی : ۹۴- سورة الانشراح - مکیة
النوبة الثانیة
این سوره هشت آیتست، بیست و هفت کلمه، صد و سه حرف جمله به مکه فرو آمد و درین سوره ناسخ و منسوخ نه. و در خبر ابى بن کعب است از مصطفى (ص) که: «هر که سوره «الم نشرح» برخواند او را چندان مزد و ثواب دهد که کسى پیغامبر را (ص) اندوهگن بیند و آن اندوه از وى بردارد». و در خبر مىآید که: «هر که این سوره هر روز برخواند، خداى تعالى همه دشواریها و سختیها بر او آسان کند و از همه اندوهان او را فرج دهد. قوله: أَ لَمْ نَشْرَحْ لَکَ صَدْرَکَ هذا استفهام على طریق التّقریر، اى ازلنا الهمّ و نفینا الحزن عن قلبک و وسّعناه و لم نجعله ضیّقا حرجا. و کان النّبی (ص) فی بدو الأمر اذا اتاه جبرئیل بالوحى شقّ علیه استماعه و النّظر الى جبرئیل، فوسّع اللَّه قلبه لذلک. و فی الخبر: «انّ رسول اللَّه (ص) شقّ صدره لعلقة ثمّ اخرج قلبه و شقّ و استخرج منه مثل العلقة السّوداء و رمى به و غسل بالماء و الثّلج من الجنّة ثمّ حشى نورا و حکمة و ایمانا، ثمّ اعید مکانه و کان اثر الخرز بصدره ظاهرا فعل به ذلک فی صباه و هو مع ظئره» ابوالحسن فراهانی : رباعیات
شمارهٔ ۴۹
از دیده ی من چو دل برون می افتد جویای تبریزی : غزلیات
شمارهٔ ۳۷۶
گرداب بحر عشق مرا آشیانه ای است میرزا حبیب خراسانی : غزلیات
شمارهٔ ۲۲۴
افتد که شبی از کف تو جام ستانیم صفای اصفهانی : غزلیات
شمارهٔ ۵۵
ای ساقی جان جامی یار آمد یار آمد رفیق اصفهانی : غزلیات
شمارهٔ ۱۸۳
با رقیب از سر نو عهد و وفا بست دریغ
