ادیب الممالک : مقطعات
شمارهٔ ۲۱۳
مرا ز روی تعصب معاندی پرسید سعدی : مثنویات
شمارهٔ ۴۳
به حال نیک و بد راضی شو ای مرد بابافغانی : غزلیات
شمارهٔ ۵۴۸
ای رقیب آندم که بر کف تیغ بیدادش دهی نظیری نیشابوری : غزلیات
شمارهٔ ۱۱۶
فرحی نیست که در پهلوی آن صد غم نیست خیام : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۰
رفتم که در این منزل بیداد بدن اسیر شهرستانی : غزلیات
شمارهٔ ۷۸۰
روزگاری شد که با عشق آشنایی می کنم سلمان ساوجی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۴۳
یا رب این ماییم از آن جان جهان افتاده دور هجویری : بابُ سماعِ القرآن و ما یتعلّق به
فصل
وزُرارة بن ابی أوفی از کبار صحابه بود رضی اللّه عنهم مردمان را می امامی کرد؛ آیتی برخواند و زَعْقهای بزد و جان بداد. فریدون مشیری : بهار را باورکن
از کوه با کوه
پرواز می کردیم غلامحسین بنان : غلامحسین بنان
رویای هستی
هستی چه بود؟ قصهٔ پر رنج و ملالی امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
گزیدهٔ غزل ۲۳
بس بود این که سوی خود راه دهی نسیم را رشیدالدین میبدی : ۲- سورة البقره
۴۹ - النوبة الاولى
قوله تعالى: اللَّهُ وَلِیُّ الَّذِینَ آمَنُوا اللَّه یار ایشانست که بگرویدند یُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ ایشان را مىبیرون آرد از تاریکیها بروشنایى وَ الَّذِینَ کَفَرُوا و ایشان که کافر شدند أَوْلِیاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ یاران ایشان معبودان باطل یُخْرِجُونَهُمْ ایشان را مىبیرون آرند مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُماتِ از روشنایى بتاریکیها أُولئِکَ أَصْحابُ النَّارِ ایشان اند که آتشباناند هُمْ فِیها خالِدُونَ (۲۵۷) ایشان در آن دوزخ جاویدانند. مولوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۷۷۷
شاد آن صبحی که جان را چاره آموزی کنی مولوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۴۱۲
آن که بیباده کند جان مرا مست کجاست؟ اوحدی مراغهای : غزلیات
غزل شمارهٔ ۶۵
روزگار از رخ تو شمعی ساخت مولوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۸۳۷
هله عاشقان بشارت، که نماند این جدایی قاسم انوار : غزلیات
شمارهٔ ۳۳۷
دل ما باده طلب کرد و شرابش برسید رشیدالدین میبدی : ۲۵- سورة الفرقان- مکیة
۱ - النوبة الثانیة
این سوره الفرقان مکّى است مگر سه آیت که بمدینه فرو آمد بقول ابن عبّاس و قتاده: وَ الَّذِینَ لا یَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ تا آخر سه آیت. و این سوره سه هزار و هفتصد و سى و سه حرف است، و هشتصد و نود و دو کلمه و هفتاد و هفت آیت. و درین سوره دو آیت منسوخ است بآیت سیف بقول بعضى از مفسران یکى: وَ إِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً. دیگر آنست: وَ إِذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا کِراماً. و در فضیلت این سوره ابىّ کعب روایت کند از مصطفى (ص) قال: «من قرأ سورة الفرقان بعث یوم القیمة و هو مومن، انّ الساعة آتیة لا ریب فیها و انّ اللَّه یبعث من فى القبور و دخل الجنّة بغیر حساب». فروغ فرخزاد : اسیر
گریز و درد
رفتم ، مرا ببخش و مگو او وفا نداشت وحشی بافقی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳
مجنون که کمال عشق و حیرانی داشت
شمارهٔ ۲۱۳
مرا ز روی تعصب معاندی پرسید سعدی : مثنویات
شمارهٔ ۴۳
به حال نیک و بد راضی شو ای مرد بابافغانی : غزلیات
شمارهٔ ۵۴۸
ای رقیب آندم که بر کف تیغ بیدادش دهی نظیری نیشابوری : غزلیات
شمارهٔ ۱۱۶
فرحی نیست که در پهلوی آن صد غم نیست خیام : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۰
رفتم که در این منزل بیداد بدن اسیر شهرستانی : غزلیات
شمارهٔ ۷۸۰
روزگاری شد که با عشق آشنایی می کنم سلمان ساوجی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۴۳
یا رب این ماییم از آن جان جهان افتاده دور هجویری : بابُ سماعِ القرآن و ما یتعلّق به
فصل
وزُرارة بن ابی أوفی از کبار صحابه بود رضی اللّه عنهم مردمان را می امامی کرد؛ آیتی برخواند و زَعْقهای بزد و جان بداد. فریدون مشیری : بهار را باورکن
از کوه با کوه
پرواز می کردیم غلامحسین بنان : غلامحسین بنان
رویای هستی
هستی چه بود؟ قصهٔ پر رنج و ملالی امیرخسرو دهلوی : غزلیات (گزیدهٔ ناقص)
گزیدهٔ غزل ۲۳
بس بود این که سوی خود راه دهی نسیم را رشیدالدین میبدی : ۲- سورة البقره
۴۹ - النوبة الاولى
قوله تعالى: اللَّهُ وَلِیُّ الَّذِینَ آمَنُوا اللَّه یار ایشانست که بگرویدند یُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ ایشان را مىبیرون آرد از تاریکیها بروشنایى وَ الَّذِینَ کَفَرُوا و ایشان که کافر شدند أَوْلِیاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ یاران ایشان معبودان باطل یُخْرِجُونَهُمْ ایشان را مىبیرون آرند مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُماتِ از روشنایى بتاریکیها أُولئِکَ أَصْحابُ النَّارِ ایشان اند که آتشباناند هُمْ فِیها خالِدُونَ (۲۵۷) ایشان در آن دوزخ جاویدانند. مولوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۷۷۷
شاد آن صبحی که جان را چاره آموزی کنی مولوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۴۱۲
آن که بیباده کند جان مرا مست کجاست؟ اوحدی مراغهای : غزلیات
غزل شمارهٔ ۶۵
روزگار از رخ تو شمعی ساخت مولوی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۸۳۷
هله عاشقان بشارت، که نماند این جدایی قاسم انوار : غزلیات
شمارهٔ ۳۳۷
دل ما باده طلب کرد و شرابش برسید رشیدالدین میبدی : ۲۵- سورة الفرقان- مکیة
۱ - النوبة الثانیة
این سوره الفرقان مکّى است مگر سه آیت که بمدینه فرو آمد بقول ابن عبّاس و قتاده: وَ الَّذِینَ لا یَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ تا آخر سه آیت. و این سوره سه هزار و هفتصد و سى و سه حرف است، و هشتصد و نود و دو کلمه و هفتاد و هفت آیت. و درین سوره دو آیت منسوخ است بآیت سیف بقول بعضى از مفسران یکى: وَ إِذا خاطَبَهُمُ الْجاهِلُونَ قالُوا سَلاماً. دیگر آنست: وَ إِذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا کِراماً. و در فضیلت این سوره ابىّ کعب روایت کند از مصطفى (ص) قال: «من قرأ سورة الفرقان بعث یوم القیمة و هو مومن، انّ الساعة آتیة لا ریب فیها و انّ اللَّه یبعث من فى القبور و دخل الجنّة بغیر حساب». فروغ فرخزاد : اسیر
گریز و درد
رفتم ، مرا ببخش و مگو او وفا نداشت وحشی بافقی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۳
مجنون که کمال عشق و حیرانی داشت
