جهان ملک خاتون : غزلیات
شمارهٔ ۱۲۷۷
تا کی ای دیده دل اندر رخ جانان بندی شیخ بهایی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۲
پیوسته دلم ز جور خویشان، ریش است شیخ بهایی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۲
تازه گردید از نسیم صبحگاهی، جان من آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۴۵۲
شاهدان گیسو چلیپا میکنند جهان ملک خاتون : رباعیات
شمارهٔ ۲۶۰
با زنده دلان نشین و صاحب نفسان عرفی شیرازی : غزلها
غزل شمارهٔ ۲۲۲
عاقلان آدابت آموزند و رسوایت کنند صفایی جندقی : قطعات و ماده تاریخها
۳۳- تاریخ فوت نور جهان ملقب به «عارضه» یکی از همسران شاعر
تا ز بر خوانده شود روزمه ی رحلت وی محتشم کاشانی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۴۱
مهی که شمع رخش نور دیدهٔ من بود سلمان ساوجی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۴۶
تا بدیدم حلقه زلف تو، روز من، شب است سعیدا : غزلیات
شمارهٔ ۷
الهی حل مگردان تا قیامت مشکل ما را صفایی جندقی : قطعات و ماده تاریخها
۴۲- تاریخ وفات آقا میرزا خلیل
خلیل آن مرد دانشمند آگاه رشیدالدین میبدی : ۴- سورة النساء- مدنیة
۱۰ - النوبة الثالثة
قوله تعالى: إِنَّ اللَّهَ لا یَغْفِرُ أَنْ یُشْرَکَ بِهِ وَ یَغْفِرُ ما دُونَ ذلِکَ لِمَنْ یَشاءُ شرک عام دیگر است، و شرک خاص دیگر. شرک عام شرک اکبر است، و شرک خاص شرک اصغر. امیر معزی : رباعیات
شمارهٔ ۱۰۰
دست مَلِک ملوکِ عالمْ سنجر وفایی مهابادی : غزلیات
شمارهٔ ۱۳
ساقیا سوختم بیا بشتاب عطار نیشابوری : باب چهل و یكم: در صفت بیچارگی عاشق
شمارهٔ ۲۹
زان روز که عشق تو به من درنگریست صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت شمارهٔ ۶۳۸
اندیشهٔ تکلیف در اقلیم جنون نیست امیر معزی : قصاید
شمارهٔ ۳۳۷
بر قاعدهٔ ملت پیغمبر یزدان هلالی جغتایی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۲۱
از حال و دل و دیده مپرسید که چون شد؟ نسیمی : غزلیات
شمارهٔ ۱۱۹
چشمی که جز مطالعه روی او کند یغمای جندقی : بخش سوم
شمارهٔ ۵۱
گرامی فرزند «خسته» را دل از بند هستی رسته باد، و تهی از سودای خود پرستی با خدا پیوسته. هنگام بازگشت بیابانک بارها سفارش کردم، احمد را بگوی امسال و آینده تا زنده ای و بار خدای را بنده بر همان هنجار که دستوری داده ام، و با پاک یزدان پیمان بامیان نهاده، بزم سوگواری تشنه کربلا و کشته نینوا را پاک و پاکیزه به سامان دار، درویشان جو به جو سنگ نیازآور. و توانگران از پلو و چلو دستار خوان برگستران. اگر سرموئی از این پیشه و اندیشه روی و رای بگردانی در زیست و مرگ از تو ناخرسند خواهم بود، و کیفر کردار را پاداش بد و سزای ناستوده از خداوند خواهم خواست.
شمارهٔ ۱۲۷۷
تا کی ای دیده دل اندر رخ جانان بندی شیخ بهایی : رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۲
پیوسته دلم ز جور خویشان، ریش است شیخ بهایی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۲
تازه گردید از نسیم صبحگاهی، جان من آشفتهٔ شیرازی : غزلیات
شمارهٔ ۴۵۲
شاهدان گیسو چلیپا میکنند جهان ملک خاتون : رباعیات
شمارهٔ ۲۶۰
با زنده دلان نشین و صاحب نفسان عرفی شیرازی : غزلها
غزل شمارهٔ ۲۲۲
عاقلان آدابت آموزند و رسوایت کنند صفایی جندقی : قطعات و ماده تاریخها
۳۳- تاریخ فوت نور جهان ملقب به «عارضه» یکی از همسران شاعر
تا ز بر خوانده شود روزمه ی رحلت وی محتشم کاشانی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۲۴۱
مهی که شمع رخش نور دیدهٔ من بود سلمان ساوجی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۴۶
تا بدیدم حلقه زلف تو، روز من، شب است سعیدا : غزلیات
شمارهٔ ۷
الهی حل مگردان تا قیامت مشکل ما را صفایی جندقی : قطعات و ماده تاریخها
۴۲- تاریخ وفات آقا میرزا خلیل
خلیل آن مرد دانشمند آگاه رشیدالدین میبدی : ۴- سورة النساء- مدنیة
۱۰ - النوبة الثالثة
قوله تعالى: إِنَّ اللَّهَ لا یَغْفِرُ أَنْ یُشْرَکَ بِهِ وَ یَغْفِرُ ما دُونَ ذلِکَ لِمَنْ یَشاءُ شرک عام دیگر است، و شرک خاص دیگر. شرک عام شرک اکبر است، و شرک خاص شرک اصغر. امیر معزی : رباعیات
شمارهٔ ۱۰۰
دست مَلِک ملوکِ عالمْ سنجر وفایی مهابادی : غزلیات
شمارهٔ ۱۳
ساقیا سوختم بیا بشتاب عطار نیشابوری : باب چهل و یكم: در صفت بیچارگی عاشق
شمارهٔ ۲۹
زان روز که عشق تو به من درنگریست صائب تبریزی : تکبیتهای برگزیده
تکبیت شمارهٔ ۶۳۸
اندیشهٔ تکلیف در اقلیم جنون نیست امیر معزی : قصاید
شمارهٔ ۳۳۷
بر قاعدهٔ ملت پیغمبر یزدان هلالی جغتایی : غزلیات
غزل شمارهٔ ۱۲۱
از حال و دل و دیده مپرسید که چون شد؟ نسیمی : غزلیات
شمارهٔ ۱۱۹
چشمی که جز مطالعه روی او کند یغمای جندقی : بخش سوم
شمارهٔ ۵۱
گرامی فرزند «خسته» را دل از بند هستی رسته باد، و تهی از سودای خود پرستی با خدا پیوسته. هنگام بازگشت بیابانک بارها سفارش کردم، احمد را بگوی امسال و آینده تا زنده ای و بار خدای را بنده بر همان هنجار که دستوری داده ام، و با پاک یزدان پیمان بامیان نهاده، بزم سوگواری تشنه کربلا و کشته نینوا را پاک و پاکیزه به سامان دار، درویشان جو به جو سنگ نیازآور. و توانگران از پلو و چلو دستار خوان برگستران. اگر سرموئی از این پیشه و اندیشه روی و رای بگردانی در زیست و مرگ از تو ناخرسند خواهم بود، و کیفر کردار را پاداش بد و سزای ناستوده از خداوند خواهم خواست.
