مولوی : غزلیات
غزل ۹۳۲ - مها به دل نظری کن که دل تو را دارد
مَها به دل نَظَری کُن که دلْ تو را دارد غزالی : رکن اول - در عبادات
بخش ۱۱ - فصل(آبهای پاک و ناپاک)
هر جایی که نجس باشد یک بار آب بر او بگذرد پاک شود، مگر که عین نجاست بر وی بماند، آنگاه می باید شست تا عین نجاست بشود و اگر نشست و بمالید و به ناخن باری دو بر ندید، و باز آن به هم رنگ یا بوی بماند و پاک شد و هر آب که خدای تعالی آفریده است و پاک کننده است مگر چهار آب، یکی آن که یک بار در حدث به کار داشتی که آن پاک است و پاک کننده نیست دوم آن که در نجاست به کار داشتی که آن پاک کننده نیست، اما اگر بوی و رنگ و طعم وی نگردیده است به سبب نجاست پاک است، سوم آن که کمتر از دویست و پنجاه من باشد و پلیدی در وی افتاد اگر چه متغیر نشد پلید است به مذهب شافعی، اما اگر دویست و پنجاه من بیش باشد، تا متغیر نگردد به نجاستی که در وی افتد، پلید نشود، چهارم آبی که بوی و رنگ و طعم وی بگردید به چیزی پاک که آب را از آن نگاه نتوان داشت چون زعفران و صابون و اشنان آرد و غیر آن که آن پاک است نه پاک کننده، اما اگر تغییر وی اندک بود پاک کننده باشد. کمال خجندی : غزلیات
شماره ۳۴۷ - به مجلسی که از روی نو پرده بر گیرند
به مجلسی که از روی نو پرده بر گیرند فروغی بسطامی : غزلیات
غزل ۳۴۶ - عشق بگسست چنان سلسله تدبیرم
عشق بگسست چنان سلسله تدبیرم فروغی بسطامی : غزلیات
غزل ۳۰۸ - تا شکن زلف تو است سلسله جنبان دل
تا شکن زلف تو است سلسله جنبان دل جهان ملک خاتون : غزلیات
شماره ۸۹۲ - من بی دل چکنم پیش که گویم غم دل
من بی دل چکنم پیش که گویم غم دل صائب تبریزی : ابیات منتسب
شماره ۴۶ - صائب ز فکرهای گلوسوز من نماند
صائب ز فکرهای گلوسوز من نماند صائب تبریزی : ابیات منتسب
شماره ۲۴ - موجی است که تاج از سر فغفور رباید
موجی است که تاج از سر فغفور رباید صائب تبریزی : ابیات منتسب
شماره ۶۴ - چراغ زندگی را می کند مستغنی از روغن
چراغ زندگی را می کند مستغنی از روغن مولوی : رباعیات
رباعی ۱۸۲۷ - جان روز چو مار است به شب چون ماهی
جان روز چو مار است به شب چون ماهی سعیدا : مفردات
شماره ۱۷ - با نظر بر لطف و احسانش کجا بد می کنم
با نظر بر لطف و احسانش کجا بد می کنم مولوی : غزلیات
غزل ۹۵ - زهی عشق زهی عشق که ما راست خدایا
زِهی عشق زِهی عشق که ما راست خدایا قاآنی شیرازی : غزلیات
غزل ۷۱ - به هر چه وصف نمایم ترا به زیبایی
به هر چه وصف نمایم ترا به زیبایی عطار نیشابوری : باب چهارم: در معانی كه تعلّق به توحید دارد
شماره ۱۰ - خود را، سوی خود،رهگذری باید کرد
خود را، سوی خود،رهگذری باید کرد اسیر شهرستانی : غزلیات ناتمام
شماره ۳۰۹ - کجا از تنگدستی خاطر اندوهگین دارم
کجا از تنگدستی خاطر اندوهگین دارم فرخی سیستانی : قصاید (گزیدهٔ ناقص)
قصیدهٔ شمارهٔ ۱ - در مدح یمین الدوله سلطان محمود بن ناصر الدین سبکتگین غزنوی
برآمد پیلگون ابری ز روی نیلگون دریا بابافغانی : غزلیات
شماره ۳۱۶ - ما شسته ایم ز آینه ی دیده گرد غیر
ما شسته ایم ز آینه ی دیده گرد غیر واعظ قزوینی : غزلیات
شماره ۵۰۸ - ریخت دندان و، گره در بند نان ما همچنان
ریخت دندان و، گره در بند نان ما همچنان سیدای نسفی : مثنویات
شمارهٔ ۵ - در تعریف چهار باغ باقی جان
یکی باغیست در شهر بخارا نجمالدین رازی : رباعیات
شماره ۱ - یا رب تو مراین سایهٔ یزدانی را
یا رب تو مراین سایهٔ یزدانی را
غزل ۹۳۲ - مها به دل نظری کن که دل تو را دارد
مَها به دل نَظَری کُن که دلْ تو را دارد غزالی : رکن اول - در عبادات
بخش ۱۱ - فصل(آبهای پاک و ناپاک)
هر جایی که نجس باشد یک بار آب بر او بگذرد پاک شود، مگر که عین نجاست بر وی بماند، آنگاه می باید شست تا عین نجاست بشود و اگر نشست و بمالید و به ناخن باری دو بر ندید، و باز آن به هم رنگ یا بوی بماند و پاک شد و هر آب که خدای تعالی آفریده است و پاک کننده است مگر چهار آب، یکی آن که یک بار در حدث به کار داشتی که آن پاک است و پاک کننده نیست دوم آن که در نجاست به کار داشتی که آن پاک کننده نیست، اما اگر بوی و رنگ و طعم وی نگردیده است به سبب نجاست پاک است، سوم آن که کمتر از دویست و پنجاه من باشد و پلیدی در وی افتاد اگر چه متغیر نشد پلید است به مذهب شافعی، اما اگر دویست و پنجاه من بیش باشد، تا متغیر نگردد به نجاستی که در وی افتد، پلید نشود، چهارم آبی که بوی و رنگ و طعم وی بگردید به چیزی پاک که آب را از آن نگاه نتوان داشت چون زعفران و صابون و اشنان آرد و غیر آن که آن پاک است نه پاک کننده، اما اگر تغییر وی اندک بود پاک کننده باشد. کمال خجندی : غزلیات
شماره ۳۴۷ - به مجلسی که از روی نو پرده بر گیرند
به مجلسی که از روی نو پرده بر گیرند فروغی بسطامی : غزلیات
غزل ۳۴۶ - عشق بگسست چنان سلسله تدبیرم
عشق بگسست چنان سلسله تدبیرم فروغی بسطامی : غزلیات
غزل ۳۰۸ - تا شکن زلف تو است سلسله جنبان دل
تا شکن زلف تو است سلسله جنبان دل جهان ملک خاتون : غزلیات
شماره ۸۹۲ - من بی دل چکنم پیش که گویم غم دل
من بی دل چکنم پیش که گویم غم دل صائب تبریزی : ابیات منتسب
شماره ۴۶ - صائب ز فکرهای گلوسوز من نماند
صائب ز فکرهای گلوسوز من نماند صائب تبریزی : ابیات منتسب
شماره ۲۴ - موجی است که تاج از سر فغفور رباید
موجی است که تاج از سر فغفور رباید صائب تبریزی : ابیات منتسب
شماره ۶۴ - چراغ زندگی را می کند مستغنی از روغن
چراغ زندگی را می کند مستغنی از روغن مولوی : رباعیات
رباعی ۱۸۲۷ - جان روز چو مار است به شب چون ماهی
جان روز چو مار است به شب چون ماهی سعیدا : مفردات
شماره ۱۷ - با نظر بر لطف و احسانش کجا بد می کنم
با نظر بر لطف و احسانش کجا بد می کنم مولوی : غزلیات
غزل ۹۵ - زهی عشق زهی عشق که ما راست خدایا
زِهی عشق زِهی عشق که ما راست خدایا قاآنی شیرازی : غزلیات
غزل ۷۱ - به هر چه وصف نمایم ترا به زیبایی
به هر چه وصف نمایم ترا به زیبایی عطار نیشابوری : باب چهارم: در معانی كه تعلّق به توحید دارد
شماره ۱۰ - خود را، سوی خود،رهگذری باید کرد
خود را، سوی خود،رهگذری باید کرد اسیر شهرستانی : غزلیات ناتمام
شماره ۳۰۹ - کجا از تنگدستی خاطر اندوهگین دارم
کجا از تنگدستی خاطر اندوهگین دارم فرخی سیستانی : قصاید (گزیدهٔ ناقص)
قصیدهٔ شمارهٔ ۱ - در مدح یمین الدوله سلطان محمود بن ناصر الدین سبکتگین غزنوی
برآمد پیلگون ابری ز روی نیلگون دریا بابافغانی : غزلیات
شماره ۳۱۶ - ما شسته ایم ز آینه ی دیده گرد غیر
ما شسته ایم ز آینه ی دیده گرد غیر واعظ قزوینی : غزلیات
شماره ۵۰۸ - ریخت دندان و، گره در بند نان ما همچنان
ریخت دندان و، گره در بند نان ما همچنان سیدای نسفی : مثنویات
شمارهٔ ۵ - در تعریف چهار باغ باقی جان
یکی باغیست در شهر بخارا نجمالدین رازی : رباعیات
شماره ۱ - یا رب تو مراین سایهٔ یزدانی را
یا رب تو مراین سایهٔ یزدانی را