غزل ۲۸۸۱ - بجز چشمش که چشم از دیدن من از حیا بندد
غزل ۲۸۸۸ - عجب دارم که یار این نابسامان را به یاد آرد
غزل ۲۹۰۲ - کسی تاب خدنگ غمزه آن دلربا دارد
غزل ۲۹۰۳ - مغیلان پای نازک طینتان را در حنا دارد
غزل ۲۹۲۱ - لب خوش بوسه ای در تنگنای حیرتم دارد
غزل ۲۹۲۳ - مرا از لاف نه عجز سخن کوته زبان دارد
غزل ۲۹۲۹ - اگرچه لاله من ریشه در خاک چمن دارد
غزل ۲۹۳۳ - کجا پروای ما سرگشتگان آن مه جبین دارد؟
غزل ۲۹۳۷ - زچشم بد خدا آن پاک دامن را نگه دارد
غزل ۲۹۴۰ - گریبان دلم را نعره مستانه ای دارد
غزل ۲۹۴۵ - چه پروا داغ من از دیده های شور می دارد؟
غزل ۲۹۶۸ - سبکسیر توکل کی پی هر رهنما گیرد؟
غزل ۲۹۸۰ - شعور از زاهد خشک آن لب می نوش می گیرد
غزل ۲۹۹۰ - دل آزاده را هرگز غم عالم نمی گیرد
غزل ۳۰۱۶ - سرشک گرم با مژگان و چشم تر نمی سازد
غزل ۳۰۲۸ - مرا صد آه یکبار از دل صد چاک می خیزد
غزل ۳۰۳۱ - ز اشک دیده بیدرد زنگ از دل کجا خیزد؟
غزل ۳۰۴۰ - کجا تدبیر پیران کهنسال از جوان خیزد؟
غزل ۳۰۵۱ - تلاش نام داری چون نگین تن در سیاهی ده
غزل ۳۰۶۵ - زروی لاله رنگت آب رونق از چمنها شد