اخلاق

واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۶۹ - تا هوای سرمه گشتن ز استخوانم سر کشید واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۷۳ - گر بود در پیش مهمان، نعمت الوان لذیذ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۷۴ - دل که باشد نشیمن غم یار واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۷۶ - گزندگیست، چو خاری که خفت آرد بار واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۷۹ - روشن همیشه شمع دل از سوز آه دار واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۸۰ - در چشم عقل هرکه بود سر حساب تر واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۸۳ - خلق می‌بینند فیض از تنگدستان بیشتر واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۸۴ - میشود زین بندگیها، شرمساری بیشتر واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۸۶ - کشد کلفت ز دنیا کم، بود هرکس بتمکین تر واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۸۷ - کند پند ملایم در گرانجانان اثر بهتر واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۹۱ - کلاه ترک به سر نه، بگیر کشور دیگر واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۹۳ - پیر چون گشتی، چو طفلان بازی دنیا مخور واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۹۶ - غنچه سان این همه بر خویش مبال از زر و زور واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۹۷ - قد خمید، از دیدن روها، به پشت پا بساز واعظ قزوینی غزلیات شماره ۳۹۸ - گر نباشد بیش ای دل سیم و زر، با کم بساز واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۰۱ - دنی نانجاق ترقی ایلسه عالی مکان اولمز واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۰۴ - بس است خواب، دگر چشم من ز جا برخیز واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۰۶ - باشد بکشت عمر تو برق فنا نفس واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۱۰ - تا به کی باشدت برای معاش واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۱۱ - درفشان گردد چو دانا، در سخن، خاموش باش