اخلاق

واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۱۲ - زردرو چون خوشه، بهر روزی فردا مباش واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۱۳ - در گفتن عیب دگران بسته زبان باش واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۱۴ - چو ابر بر سرمردم تمام احسان باش واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۱۵ - تسخیر ملک فقر کن و، پادشاه باش واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۱۶ - با خلق همنشین و، از ایشان رمیده باش واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۲۰ - در زمین شوره هر دل که خواندی قابلش واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۲۷ - پادشاه ملک فقرم، بهر حفظ شان خویش واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۲۸ - بود دنیا زنی، طول أملها زلف و گیسویش واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۳۰ - ای خوشا عزلت، که گردیم از در دلها خلاص واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۳۲ - غیر از خدنگ مرگ، که آن راست جان غرض واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۳۶ - به پنج روزه حیاتست اعتبار غلط واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۳۷ - ای مستی شباب، ترا کرده باب وعظ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۳۸ - باشد بحرف راست چو دایم بنای وعظ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۴۱ - نیافته است کسی لذتی ز خوان طمع واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۴۲ - غیر تلخی، طعم دیگر نیست در نان طمع واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۴۳ - کسی ز خلق نباشد، چو خسروان قانع واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۴۸ - میتواند لعل او شد بامی کوثر طرف واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۵۴ - نبود این همه گشتن پی دنیا لایق واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۵۶ - از یار بد چه نقص، بخوش طینتان پاک؟ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۴۵۷ - افزون بود ز عالم دل یاد آن بزرگ