اخلاق

واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۲۴ - پیش چراغ فیض شب، از خواب دم مزن واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۲۵ - گر فلاطون زمانی، حرف دانستن مزن واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۲۷ - ز شمع فیض تاریکی است، قانع را سرا روشن واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۲۹ - خویش را آزاد خواهی، صید دام دوست کن واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۳۲ - بر در حق جز خضوع و عجز استدعا مکن واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۳۳ - پشت دست از حسرت دینار با دندان مکن واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۳۸ - کرا پا میرود از محفل آن سیمبر بیرون؟ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۴۶ - گردد چو بگفتار زبان در دهن تو واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۴۹ - موی چون گردید جو گندم، دگر هشیار شو واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۵۳ - نخل شمع، از چشم گریان سربلندی یافته، واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۵۴ - دنیا طلب، به دنیا، دل بین چگونه داده واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۵۵ - یارب ز کهنه دیر جهان، وحشتم بده واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۶۱ - زال دنیا محو گردیدن ندارد این همه واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۶۲ - کشد از گرم رویی، نیک و بد را در بر آیینه واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۶۳ - نگذاشت جان غم تو برای شهادتی واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۶۴ - شایسته قبول، ندارم عبادتی واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۶۷ - نیی کریم، ز فیض آب تا نمیگردی واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۶۸ - بگرد دولت دنیای دون پرور چه میگردی؟! واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۶۹ - پسند دوست نبود خود پسندی واعظ قزوینی غزلیات شماره ۵۷۰ - درین ماتم سرا از غفلت ای جاهل، چه میخندی؟!