اخلاق

واعظ قزوینی غزلیات شماره ۱۹۹ - کریم اوست که منت در آب و نانش نیست واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۰۰ - درد ما از پختگی، زحمت ده هر گوش نیست واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۰۲ - دمی بشمع کرامت، چو تندی خو نیست واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۰۶ - شب ز دردم، جمله دریا حق گذشت واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۱۰ - مفت آیین سخا را کی توان دامن گرفت؟ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۱۱ - در چشم شناسای ره و رسم امانت واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۱۲ - به غیر معنی رنگین، مجو ز ما میراث واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۱۷ - رنگ سرخ آدمی را میکند زرد احتیاج واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۱۸ - ای خواجه بخیل که هرگز ندیده است واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۲۱ - چندین بزینت بدن ای خودنما مپیچ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۲۳ - دل واکن هر پیر و جوانست دم صبح واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۲۸ - سخن تا پخته نبود کی پسند خاص و عام افتد؟ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۳۲ - فضای دل خلاص از خار خار غم کجا گردد؟ واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۳۴ - ز پرگویی زبان کس را وبال دین و جان گردد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۳۵ - آزاده بهمراهی کس بند نگردد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۳۷ - چگونه سوی تن از شرم باز میگردد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۳۹ - کی از اسباب نیکی بدگهر فرخنده میگردد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۴۲ - میان خلق، با خلق آشنا کامل نمیگردد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۵۳ - بی غم عالم، دمی بر اهل دولت نگذرد واعظ قزوینی غزلیات شماره ۲۵۴ - زما بخشم جهان دو رنگ میگذرد