انتقاد اجتماعی

سلیم تهرانی مثنویات شمارهٔ ۲ - مثنوی در باب نابسامانی اوضاع زمان سلیم تهرانی رباعیات شماره ۱۱ - حاسد که همه دعوی لافش پوچ است سلیم تهرانی رباعیات شماره ۳۳ - جمعند در انجمن چو ارباب عناد سلیم تهرانی رباعیات شماره ۶۴ - ای از کرم تو بخل دایم در تنگ سلیم تهرانی رباعیات شماره ۹۳ - ای دشمن اهل سخن از بی سخنی جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۸ - لایق نبود کینهٔ چرخ اهل صفا را جویای تبریزی غزلیات شماره ۱۲۶ - بود دو نرگس آن شوخ بی تحاشی ما جویای تبریزی غزلیات شماره ۱۳۶ - دل ندارد تاب صحبت های نامانوس را جویای تبریزی غزلیات شماره ۲۰۹ - بزم ارباب ریا را ساغری در کار نیست جویای تبریزی غزلیات شماره ۲۷۳ - دل افروخته را آفت افسردن نیست جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۵۵ - وقت خود را هر که بهر این و آن گم کرده است جویای تبریزی غزلیات شماره ۳۷۱ - شوخ بیدادگری همچو تو در عالم نیست جویای تبریزی غزلیات شماره ۴۱۸ - عبث دل از غم آن شوخ کافرکیش می پیچد جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۱۰ - نسبتی باشد بتان هند را با پان هند جویای تبریزی غزلیات شماره ۵۲۱ - اهل عالم جب به سوز عشق دل افسرده اند جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۲۴ - از زمین و آسمان هرگز دلم آبی نخورد جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۲۴ - باشد ارباب رعونت را ز بی مغزی غرور جویای تبریزی غزلیات شماره ۷۸۶ - هرگز نیامده است و نیاید ز ما غلط جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۰۰ - از سوز دلم دیدهٔ مهجور شود خشک جویای تبریزی غزلیات شماره ۹۱۷ - بزم رقصی زان نگار سیمبر می خواستیم