انتقاد اجتماعی

سلیم تهرانی غزلیات شماره ۱۷۹ - خاک راهیم و غبار ما چو آب گوهر است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۲۲ - صاف می از دگران، لای ته شیشه ز ماست سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۲۸ - هوای تخت ندارد کسی که گوشه نشین است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۴۸ - بهار آمد و ما را به باغ راهی نیست سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۵۹ - خصمی به میان من و غیر از سخن توست سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۷۲ - در گلستان جهان هر مرغ نالان خود است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۸۳ - چند باشم ز در دیر مغان دور، بس است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۲۹۹ - رفتی و از نقش رویت دیده ی خونین پر است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۰۶ - دلم به عشق ز آسیب فتنه آزاد است سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۳۲ - عاشقانیم، به ما طعنه ی دیگر خود نیست سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۴۵ - زاهد بیا و پرده برافکن ز راز خبث سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۵۸ - طالع من شد ضعیف از بس غم افلاک خورد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۶۰ - زین چرخ ستمکشان نرستند سلیم تهرانی غزلیات شماره ۴۰۶ - می حرام محتسب بادا که بی ما می خورد! سلیم تهرانی غزلیات شماره ۴۸۱ - حریر شعله ی ما را در آب می بافند سلیم تهرانی غزلیات شماره ۴۸۴ - برگ عیشی قسمت ما نیست در بستان هند سلیم تهرانی غزلیات شماره ۴۹۵ - تیغ ما آلوده ی خون کسی از کین نشد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۰۲ - یک تن به جهان خاطر وارسته ندارد سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۱۳ - خودپرستند بتان، خیل خدا نشناسند سلیم تهرانی غزلیات شماره ۵۲۵ - فغان کز دیر، زاهد سبحه را بگسسته می آرد