انتقادی

سلیم تهرانی غزلیات شماره ۱۷ - در آشوب جهان، کشتی پر از صهباست مستان را سلیم تهرانی غزلیات شماره ۶۹ - گر به گوش خود ز مردم بشنوی گفتار را سلیم تهرانی غزلیات شماره ۱۶۸ - جهان ز بی خبران چون مکان گله شده ست سلیم تهرانی غزلیات شماره ۳۵۹ - چند چون مرغ کسی بادیه پیما باشد؟ سلیم تهرانی غزلیات شماره ۶۵۰ - بی سبب مردم به قید نام و ننگ افتاده اند سلیم تهرانی غزلیات شماره ۷۳۴ - آهم اثر نیافت ز فریاد بی وقوف سلیم تهرانی غزلیات شماره ۸۷۷ - از پی اسرار خود، کم با کسی پرخاش کن سلیم تهرانی غزلیات شماره ۸۹۶ - روز و شبم اگر به حضوری چه فایده سلیم تهرانی غزلیات شماره ۹۳۹ - در کوی عشق نیست ز اهل وفا کسی سلیم تهرانی قطعات شمارهٔ ۲۹ - مذمت امساک شاهان سلیم تهرانی قطعات شمارهٔ ۳۴ - هجو شخصی که به ضیافت رفته بود سلیم تهرانی قطعات شمارهٔ ۴۰ - در نرسیدن صله سلیم تهرانی رباعیات شماره ۸۳ - ای آن که معانی ز تو محتاج شده جویای تبریزی غزلیات شماره ۱۲۹ - به رویم دیدهٔ حیران در فیضی گشود اینجا جویای تبریزی غزلیات شماره ۲۴۲ - غافل از حق گر باو شد جام می هشیار نیست جویای تبریزی غزلیات شماره ۶۹۵ - در این زمانه کسی نیست رو به من خندد جویای تبریزی غزلیات شماره ۸۱۷ - آن سبک مغزی که بر تن پروری بنهاد دل جویای تبریزی غزلیات شماره ۹۲۹ - به هیچ کس نرسیده است سود ازین مردم جویای تبریزی غزلیات شماره ۹۸۵ - شد بهار و گشت عالم گلستان، ما همچنان جویای تبریزی غزلیات شماره ۹۹۲ - حیف باشد واله دنیای دون پرور شدن