اندوه

لبیبی ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی شمارهٔ ۳۲ - به شاهد لغت نوید، به معنی نالان شد لبیبی ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی شمارهٔ ۳۶ - به شاهد لغت نیاز، بمعنی دوست لبیبی ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی شمارهٔ ۷۷ - به شاهد لغت وارون، بمعنی نحس لبیبی ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی شمارهٔ ۹۰ - به شاهد لغت اندخسواره، بمعنی پناه و حصار لبیبی ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی شمارهٔ ۱۰۳ - به شاهد لغت سور بمعنی مهمانی بانبوهی سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۰ - ز خون دل شده رنگین دو دیده ی تر ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۷ - ای فرش بوی سنبل زلفت دماغ‌ها سیدای نسفی غزلیات شماره ۲۴ - کوه پهلو بر زمین ماند ز بار درد ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۶ - تیره بختی گفت در گوش خطش راز مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۳۷ - ز بخت تیره بود تازه داغ لاله ما سیدای نسفی غزلیات شماره ۸۰ - زد بر زمین چو نقش قدم آسمان مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۸۳ - خانه بر دوشم پریشان کو وطن دارد مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۸۴ - بی پر و بالی درین گلشن هوس باشد مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۹۲ - غنچه دارم در بغل گر مشت زر باشد مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۹۶ - گردبادم دامن صحرا وطن باشد مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۹۷ - گل نیم در بر لباس محترم باشد مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۹۸ - شمعم و هرگز نمی سازد کسی روشن مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۹۹ - پیرم و بار گران بر کف عصا باشد مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۰۲ - بهر روزی آسمان کردست سرگردان مرا سیدای نسفی غزلیات شماره ۱۰۳ - می کند سرو از حد غماز بازار مرا